italie

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

Italie 1

Zoekwoorden Italie camping italie italiŽ sicilie toscane venetie appartement italie campings italie campings toscane gardameer italie hotel italie hotel venetie hotels italie huis kopen italie huizen italie italiaanse recepten italie noord italie rome kaart italie kamperen italie landkaart italie majeur meteo italie toscane camping toscane italie vakantie italie vakantie sicilie vakantie toscane vakantiehuis italie vakantiehuizen italie weer italie werkstuk italie agriturismo italie ambassade italie appartement toscane appartementen italie appartementen toscane autohuur italie autovakantie italie autovakanties italie autoverhuur italie b&b italie bari italie bed and breakfast italie bella italie bloemenriviera italie bungalow italie busreizen italie camping in italie camping venetie campings in toscane capri italie carnaval venetie florence italie geschiedenis italie geschiedenis van italie het weer in italie hotel toscane hotels in italie hotels sicilie hotels toscane hotels venetie huis kopen in italie huisje italie huisjes italie huizen in italie huur italie info italie informatie over italie italiaanse cultuur italiaanse cursus italiaanse delicatessen italiaanse film italiaanse kaas italiaanse keuken italiaanse keukens italiaanse kroonluchter italiaanse les italiaanse meren italiaanse meubelen italiaanse mode italiaanse muziek italiaanse pasta italiaanse riviera italiaanse schoenen italiaanse taal italiaanse vlag italiaanse vrouwen italiaanse wijn italiaanse wijnen italiaanse zangers italie cultuur italie informatie italie magazine italie nl italie pagina italie reizen italie rimini italie rondreis italie startpagina italie toerisme kaart toscane kaart van italie kamperen in italie kleine campings italie klimaat italie marche italie meren italie milaan italie nederland italie plattegrond italie pompei italie reis italie ronde van italie rondreis sicilie rondreis toscane rondreizen italie sicilie italie stacaravan italie stedentrip venetie telefoonboek italie telefoongids italie temperatuur italie toscane kust tourisme italie transport italie trein italie treinen italie vakantie in italie vakantie venetie vakantiehuis toscane vakantiehuisje italie vakantiehuisjes italie vakantiehuizen in italie vakantiehuizen toscane vakantiepark italie vakantieparken italie vakanties italie vakantiewoning italie vakantiewoningen italie venetie italie verkeersbureau italie verona italie villa italie villa toscane vlag italie vlag van italie vliegreizen italie vliegtickets italie vliegvakantie italie voetbal italie volkslied italie weekend italie weekend venetie weer venetie weerbericht italie wintersport italie wonen in italie www italie www italie nl zuid italie de smaak van italie eten in italie europa italie farce majeur frankrijk italie genua italie info over italie inwoners italie italiaanse bol italiaanse consulaat italiaanse kleding italiaanse kranten italiaanse maffia italiaanse meubels italiaanse namen italiaanse producten italiaanse restaurant italiaanse restaurants italiaanse salade italiaanse spoorwegen italiaanse volkslied italiaanse voorgerechten italiaanse woorden italiaanse zinnen italie duitsland italie meer italie spanje kampeervakantie italie landkaart van italie ligurie italie smaak van italie spoorwegen italie spreekbeurt italie swift toscane trein naar italie trouwen in italie verkiezingen italie vliegvelden italie weer toscane wijnglas toscane ItaliŽ Ga naar: navigatie, zoek Repubblica Italiana Italiaanse vlag Basisgegevens OfficiŽle landstaal Italiaans Hoofdstad Rome Regeringsvorm Republiek Religie Rooms-katholiek Oppervlakte ? % water 301.230 km≤ 2% Inwoners ? Dichtheid: 58,0 miljoen 196/km≤ Overige Munteenheid euro (EUR) Tijdzone UTC +1 Nationale feestdag 2 juni (1946) dag van de republiek Volkslied Fratelli d'Italia Web | Code | Tel. .it | ITA | 39 ItaliŽ (CIA) Satellietfoto ItaliŽ, officieel de Italiaanse Republiek (Italiaans: Repubblica Italiana), is een land in Zuid-Europa, behorend tot de Europese Unie. Aan de noordelijke grenzen liggen Frankrijk, Zwitserland, Oostenrijk en SloveniŽ. De rest van de "laars", zoals het land vanwege de vorm wordt genoemd, wordt omringd door de Tyrreense Zee, de Middellandse Zee, de Ionische Zee en de Adriatische Zee. De eilanden SiciliŽ, SardiniŽ en Elba en een reeks kleinere eilanden behoren eveneens tot ItaliŽ. De hoofdstad van ItaliŽ is Rome (Roma). Daarin bevindt zich het onafhankelijke Vaticaanstad waarvan de paus het hoofd is. Een tweede onafhankelijke enclave binnen de Italiaanse grenzen is San Marino, vlakbij de badplaats Rimini aan de oostkust. Andere belangrijke steden zijn Milaan (Milano), Turijn (Torino), Genua (Genova), VenetiŽ (Venezia), Florence (Firenze), Bologna, Verona, Napels (Napoli), Ancona, Bari, Messina en Palermo (de hoofdstad van SiciliŽ). Inhoud [Niet tonen] 1 Geografie 2 Bevolking 3 Economie 4 Bestuur 5 Geschiedenis 6 Media 6.1 Kranten 6.2 Televisie 6.3 Radio 6.4 Film 7 Kunst en cultuur 8 Eten en drinken 9 Klimaat 10 Externe links 11 Zie ook [bewerk] Geografie Ongeveer 75% van ItaliŽ is bergachtig of heuvelachtig en ruwweg 20% van het land is bebost. Er zijn smalle stroken van laagland langs de Adriatische kust en de delen van de Tyrreense kust. In het noorden van het land liggen de Alpen en de Dolomieten en verder strekken de Apennijnen zich uit van Genua (Genova) in het noorden tot voorbij Napels (Napoli) in het zuiden. In het noorden liggen de grote meren: het Lago Maggiore, het Comomeer (Lago di Como), het Lago d'Iseo en het Gardameer (Lago di Garda). In het midden van ItaliŽ ligt nog een aantal meren, waarvan het Bolsenameer het grootste is. Belangrijke rivieren zijn de Tiber, de Arno en de Po; De Po is veruit de belangrijkste: de meeste Alpenrivieren (wel: Ticino, Oglio, Noce, enz. - maar niet de Adige) monden hierin uit en het is de slagader van de laagvlakte van de Po, ItaliŽs grootste agrarische gebied en graanschuur. Noordelijk ItaliŽ, dat grotendeels uit een enorme vlakte bestaat die door de Alpen in het noorden wordt omvat en door de Po-rivier en zijn zijrivieren wordt afgevoerd, bestaat uit de gebieden van LiguriŽ, PiŽmont, Valle d'Aosta, Lombardije, Veneto, en een deel van Emilia-Romagna (dat zich in Centraal-ItaliŽ uitbreidt). Gran Paradiso (4061 m), de hoogste berg die geheel binnen ItaliŽ ligt, ligt in Valle d'Aosta. Het Italiaanse schiereiland bestaat uit Centraal-ItaliŽ (Marken, Toscane, UmbriŽ en Latium) en zuidelijk ItaliŽ (CampaniŽ, Basilicata, Abruzzen, Molise, CalabriŽ en ApuliŽ). Het grootste deel van ItaliŽ heeft een Mediterraan klimaat; nochtans is dat van SiciliŽ subtropisch, en in de Alpen zijn er de lange en strenge winters. Het land is rijk aan natuurschoonheid: de majestueuze Alpen in het noorden, de glooiende heuvels van UmbriŽ en Toscane, en het ruwe landschap van Zuid-Apennijnen. De baai van Napels, die door de Vesuvius wordt overheerst, is ťťn van de beroemdste baaien van de wereld. Naast de beroemde vulkaan de Vesuvius, die in 79 voor Christus verwoestend uitbarstte, heeft ItaliŽ nog een aantal actieve vulkanen: de Etna op SiciliŽ, Stromboli, Vulcano en andere. [bewerk] Bevolking Demografische ontwikkeling van ItaliŽEen aantal jaren stagneerde de bevolking, inmiddels is er weer van enige groei sprake. Behalve Rome en Palermo kennen de grote steden een dalend aantal inwoners. De grote meerderheid van de bevolking spreekt Italiaans (waaronder verscheidene dialecten); er zijn Duits-, Frans-, Sloveens-, Friulaans- en Kroatisch-sprekende minderheden. Bijna alle Italianen zijn Rooms-Katholiek. Er zijn talrijke universiteiten in ItaliŽ, waaronder die in Bari, Bologna, Genua, Milaan, Napels, Pisa, Floence, Turijn, Padua, Palermo en Rome. [bewerk] Economie ItaliŽ begon in vergelijking met andere Europese naties laat te industrialiseren, en tot de Tweede Wereldoorlog was het grotendeels een landbouwland. De transformatie van agrarisch land naar een moderne industriŽle natie zorgde tussen 1950 en 1980 voor een groei van het bruto nationaal product per hoofd van de bevolking van 200%. Na 1980 steeg de staatsschuld en het percentage werklozen, wat er toe leidde dat de groei van het BNP daalde tot gemiddeld 1,3% per jaar. Eind jaren ?80 herstelde de Italiaanse economie zich weer geleidelijk. In deze periode steeg de groei van het BNP naar 3,3% en de inflatie daalde naar 6,5%. Het percentage werklozen bleef echter hoog net zoals de staatsschuld. Met de opkomst van de tertiaire sector (zoals het bank- en verzekeringswezen) nam dit percentage weer af. Het aandeel van deze sector in de werkgelegenheid is daarentegen alsmaar toegenomen (61,2% in 1998) en zij telt in de jaren '90 voor meer dan 60% van het BBP. In diezelfde jaren '90 heeft de Italiaanse industrie een aandeel van 35% in het jaarlijkse BBP en van ongeveer 32% in de werkgelegenheid. De Italiaanse landbouw heeft een aandeel van minder dan 4% in het BBP en dat in de werkgelegenheid neemt af (5,9% in 1998). De belangrijkste landbouwproducten zijn vruchten, suikerbieten, graan, tomaten, aardappels, sojabonen, olijven en olijfolie, en vee (vooral rundvee, varkens, schapen, en geiten). Bovendien wordt veel wijn uit druiven geproduceerd die in het land worden gekweekt. Er is een kleine visindustrie, waarbij de Adriatische zee een belangrijke rol vervult. Men vangt onder andere ansjovis, sardines, tonijn, inktvis en schaaldieren. Daarnaast heeft de Italiaanse voedingsindustrie grote veranderingen ondergaan. De industrie is gecentreerd in het noorden, in het bijzonder in de "gouden driehoek" van Milaan-Turijn-Genua. De economie van ItaliŽ heeft geleidelijk andere vormen aangenomen, van voedsel en textiel naar techniek, staal en chemische producten. De belangrijkste producten van het land omvatten ijzer, staal, en andere metaalproducten; geraffineerde aardolie; chemische producten; elektro en niet-elektrische machines; motorvoertuigen; textiel en kleding; afgedrukte materialen; en plastieken. Hoewel veel van de belangrijkste industrieŽn van ItaliŽ genationaliseerd zijn, is de tendens de laatste jaren naar privatisering geweest. De rol van de Italiaanse Overheid is echter nog altijd karakteristiek voor de economie. De "motor" van de Italiaanse economie wordt vooral gevormd door het midden- en kleinbedrijf. Hierbij gaat het veelal om familiebedrijven, die met name in de jaren '80 zijn opgericht. In deze periode maakte de Italiaanse economie een moeilijke tijd door. Deze verschuiving in de Italiaanse bedrijfscultuur werd vooral mogelijk gemaakt door het veranderen van het consumptiegedrag van de Italianen en de inflexibiliteit van de Italiaanse multinationals, die onder andere te wijten was aan het familisme. Het midden- en kleinbedrijf, dat in zogenaamde "distretti industriali" of "industriŽle districten" kan worden verdeeld, had deze massaconsumptie niet nodig, maar specialiseerde zich daarentegen in specifieke markten. ItaliŽ heeft een grote buitenlandse handel. De belangrijkste exportproducten zijn: textiel, kleding, metalen, machines, motorvoertuigen en chemische producten; de belangrijkste invoerproducten zijn machines, vervoerapparatuur, chemische producten, voedsel, voedingsmiddelen en mineralen (vooral aardolie). Het toerisme is een belangrijke bron van inkomsten. De belangrijkste handelspartners zijn Duitsland, Frankrijk, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk; de Italiaanse infrastructuur, vooral die in het zuiden, is met name in de naoorlogse jaren verbeterd. De Italiaanse economie staat bekend om het grote welvaarts- en ontwikkelingsverschil tussen het noorden en het zuiden. De oorzaken hiervan hebben vooral betrekking op de verschillende historische ontwikkeling, geografische ligging en het fysische milieu. Van deze twee gebieden is het noorden het meest welvarend: het heeft de beste landbouwgrond, de belangrijkste haven (Genua) en de grootste industriŽle centra. Noord-ItaliŽ heeft ook een bloeiende toeristenhandel op de Italiaanse Riviera, in de Alpen (waaronder de Dolomieten) en langs de kusten van zijn mooie meren (Lago Maggiore, Comomeer, en Gardameer).Industrieel district (Doorverwezen vanaf IndustriŽle districten) Ga naar: navigatie, zoek De econoom Alfred Marshall omschrijft in zijn werk Principles of Economics (1922) een industrieel district als een 'concentratie van industriŽn gespecialiseerd in 'bijzondere' lokale producten'. Een Marshalliaans industrieel district heeft de volgende kenmerken: het is een regio 'bevolkt' door hoofdzakelijk kleine, gespecialiseerde bedrijven, die vooral voor de eigen regio produceren. tussen deze bedrijven wordt veelvuldig gehandeld, vaak met behulp van lange termijn contracten. De handel met bedrijven buiten de regio beperkt zich tot een minimum. er is een hoogwaardige, gespecialiseerde lokale arbeidsmarkt, die een hoge mate van interne flexibiliteit kent: werknemers gaan van het ene lokale bedrijf naar het andere lokale bedrijf, maar blijven werkzaam in de eigen regio. werknemers en werkgevers zijn samen onderdeel van een lokale samenleving waarin zij profiteren van elkaars kennis en kunde. de lokale samenleving wordt gekenmerkt door een zekere mate van stabiliteit die het mogelijk maakt dat zich een sterke lokale culturele identiteit ontwikkeld. [bewerk] Voorbeelden Een aantal regio's in de wereld wordt veelvuldig genoemd als typische voorbeelden van industriŽle districten: In de Verenigde Staten zijn dat: Hollywood, Silicon Valley en Orange County. In het Verenigd Koninkrijk: London en Bristol. In Frankrijk: Grenoble, Montpellier en Sophia-Antipolis, In Duitsland: Baden-WŁrtemberg.Il Corriere della Sera Ga naar: navigatie, zoek De Corriere della Sera is met een oplage van ca. 700.000 kopieŽn ťťn van de grootste kranten van ItaliŽ. De krant werd in 1876 in Milaan opgericht door Eugenio Torelli Viollier en op zondag 5 maart 1876 kwam het eerste nummer van de Corriere uit. Het besloeg 4 pagina?s en had een beginoplage van ongeveer 3000 kopieŽn. In 1904 verhuisde de krant naar een historisch palazzo in de Via Solferino, waar de Corriere nu nog steeds gevestigd is. In datzelfde jaar was de oplage van de Corriere groter dan die van de concurrent, Il Secolo, die tot dan toe wel de grootste krant van ItaliŽ werd genoemd. Dit was ťťn van de vele successen van Luigi Albertini, die van 1900 tot 1921 de leiding had over de krant. De Corriere della Sera genoot onder zijn leiding veel prestige en bekende schrijvers als Luigi Pirandello en Luigi Einaudi begonnen voor de culturele pagina te schrijven. Door de jaren heen zouden er nog vele grote namen uit de Italiaanse literatuur en journalistiek bijdragen aan de Corriere, zoals Pier Paolo Pasolini en Indro Montanelli. Onder Albertini werden ook voor het eerst foto?s in de krant geplaatst. Hij maakte van de Corriere della Sera de best verkochte krant van ItaliŽ. In de fascistische periode moest hij echter aftreden. Na hem volgden vele andere directeuren, zoals Piero Ottone, Franco di Bella en Ferruccio De Bortoli. De Corriere della Sera kent door de jaren heen een aantal dieptepunten, zoals in 1973, wanneer Indro Montanelli besluit de krant te verlaten en zijn eigen krant op te richten, Il Giornale Nuovo. In de jaren '70 maakt de krant een ware crisis door. Ten eerste krijgt de Corriere in 1976 een zware concurrent in de vorm van de nieuwe krant La Repubblica. Vooral de jaren '80 staan in het teken van een voortdurende strijd tussen de twee kranten om de vraag wie zich de grootste algemene krant van ItaliŽ mag noemen. Daarnaast kampt de Corriere met grote economische problemen. De eigenares van de krant, Giulia Maria Crespi, komt begin jaren zeventig in de problemen. Gianni Agnelli, president van Fiat en eigenaar van La Stampa, helpt haar door een belang van een derde in de krant te nemen. Veertien maanden later verkopen beiden hun belangen in de krant aan uitgeversmaatschappij Rizzoli, maar de financiŽle problemen worden daarna alleen maar groter. Aan het einde van de jaren '70 komt de Corriere onder invloed van Roberto Calvi, de president van de Banco Ambrosiano. Hij plaatst een aantal leden van de omstreden vrijmetselaarsloge P2 aan de top van de krant, zoals de directeur, Franco Di Bella. Wanneer dit bekend wordt lijkt het gedaan met de krant; de geloofwaardigheid is zwaar aangetast. Na de dood van Calvi in 1982 wordt de Rizzoli-Corrieregroep onder curatele geplaatst. Uiteindelijk weet Gianni Agnelli door een veelgeprezen sanering de krant binnen een paar jaar weer terug aan de top te brengen. Eugenio Torelli Viollier maakte deel uit van de progressieve bourgeoisie die in de periode van de eenwording zo in opkomst was in Milaan. Traditioneel gezien wordt de Corriere dan ook beschouwd als de krant van de Lombardische gegoede burgerij. Dit is ook te danken aan Luigi Albertini. Hij maakte van de Corriere della Sera het orgaan van deze politieke klasse, door de politieke machthebbers te verdedigen en in de krant ruimte te geven aan kwesties die juist de bourgeoisie bezig hielden. Volgens sommigen heeft deze duidelijke politieke stellingname ertoe geleid dat de Corriere het nieuws niet altijd op objectieve en neutrale wijze heeft gebracht. De krant staat bekend om de hoge mate van professionaliteit en om de kritische en oplettende houding van haar journalisten. Een punt van kritiek is echter dat de krant zich beperkt tot het geven van de feiten, zonder een echte poging te doen om de diepere oorzaken die achter de problemen liggen te verklaren. Net als bij een aantal andere Italiaanse kranten ontbreekt het ook bij de Corriere della Sera vaak aan serieuze onderzoeksjournalistiek.CommerciŽle omroepen in ItaliŽ Ga naar: navigatie, zoek De oorsprong van de huidige landelijke commerciŽle omroepen in ItaliŽ ligt in het begin van de jaren ?80 van de vorige eeuw. In navolging van de puur plaatselijke en particuliere zenders, die in het midden van de jaren ?70 ontstonden. Uitgever en christen-democraat Rizzoli speelde hierin een grote rol. Hij was de eerste die mogelijkheden zag van het koppelen van lokale omroepstations vanuit een centrale onderneming. Rizzoli vond dat het niet verboden was als lokale zenders gelijktijdig dezelfde programma?s uitzonden. Zijn PIN kreeg langzamerhand steeds meer lokale zenders onder controle, maar hij was niet de enige (uitgever) die er brood in zag. Elk van de drie grote Italiaanse uitgeversconcerns probeerde het, vooral met de bedoeling hun relaties in kringen van adverteerders aan zich te binden. In 1982 startte Rusconi met Italia 1 en Mondadori met Rete 4. Ondernemer Silvio Berlusconi begon met zijn Milanese Canale 5 al in 1980 en ook Tanzi, eigenaar van Parmalat, richtte een zender op, Euro-TV. Tot 1984 was er een hevige strijd gaande tussen de commerciŽle televisienetwerken. Silvio Berlusconi won die strijd door zijn goede contacten met banken, meer bescherming van de politici (socialistenleider Craxi als goede vriend) en gewoon een goed zakeninstinct. Eind 1982 had hij al Italia 1 overgenomen en in 1986 kreeg hij ook Rete 4 handen. De zakenman uit Milaan had daarmee de drie belangrijkste commerciŽle zenders van Italie in zijn bezit. Alle drie behoren nu tot Berlusconi's bedrijf Mediaset. Dit zijn dus Canale 5, Italia 1 en Rete 4. De commerciŽle televisienetwerken in ItaliŽ functioneerden echter, in vergelijking met andere landen, op een ongebruikelijke wijze. In andere landen werd de technische interconnectie gebruikt, het voeden van aangesloten zenders door satelliet of straalverbindingen en de aangeboden signalen rechtstreeks uitzenden. In ItaliŽ werd de functionele interconnectie gebruikt, de programma?s op videobanden vastleggen, die naar de aangesloten lokale stations zenden en dan de programma?s op hetzelfde tijdstip uitzenden. Die interconnectie werd zelfs in 1990 door Berlusconi nog gebruikt. De overheid verbood de satellietsignalen immers, omdat dat in strijd zou zijn met de monopolie van de RAI bij wet. Pas door de uitzendvergunningen van de Mediawet uit 1990 kon men live gaan uitzenden. En kreeg men 2 jaar later eindelijk licenties om landelijk uit te mogen. Vandaag de dag zijn de drie zenders van Mediaset de grootste commerciele zenders van Italie en heeft het La7 van Telecom Italia maar een klein deel van de markt.Adriatische Zee Ga naar: navigatie, zoek De Adriatische Zee is een randzee van de Middellandse Zee tussen het Apennijns Schiereiland en het Balkanschiereiland. De zee wordt van de Ionische Zee gescheiden door de Straat van Otranto. De zee wordt in het westen begrensd door ItaliŽ en in het oosten door SloveniŽ, KroatiŽ, BosniŽ en Herzegovina, Montenegro en AlbaniŽ. Langs de oostkust van de Adriatische Zee liggen de Dalmatische Eilanden en de Kvarner-eilanden, die alle tot KroatiŽ behoren. Krk en Cres behoren tot de laatste groep en zijn de grootste eilanden in de Adriatische Zee. De belangrijkste steden aan de Adriatische Zee zijn: Brindisi Bari Pescara Ancona Rimini VenetiŽ TriŽst Koper Izola Bar Piran Pula Rijeka Zadar Sibenik Split Dubrovnik DurrŽs VlorŽ TriŽst beschikt van deze steden over de grootste haven.Tyrreense Zee Ga naar: navigatie, zoek De Tyrreense Zee (Italiaans: Mar Tirreno) is een zee in Zuid-Europa, gelegen ten zuidwesten van het Apennijns Schiereiland, ten noorden van SiciliŽ, ten zuidoosten van Corsica en ten oosten van SardiniŽ. Op het vasteland liggen de regio's Latium, CampaniŽ, CalabriŽ en Toscane aan deze zee. De Tyrreense Zee maakt deel uit van de Middellandse Zee. De Straat van Messina vormt de verbinding met de Ionische Zee, die eveneens deel uitmaakt van de Middellandse Zee. De naam van de zee is afgeleid van het woord Tyrrhenoi. Met dit woord werden in de oudheid ook de Etrusken door de Grieken aangeduid, omdat zij stadstaatjes langs deze zee hadden. In de Tyrreense Zee mondden in de oudheid de Tiber nabij Ostia en de Macra nabij Luna uit. [bewerk] Enkele plaatsen die aan de Tyrreense Zee liggen Napels Olbia Palermo Vibo ValentiaGardameer Ga naar: navigatie, zoek Gardameer Zicht op het Gardameer Oppervlakte: 369,98 km ≤ Volume 49 km ≥ Maximale breedte 17,2 km Maximale lengte 51,6 km Omtrek {{{omtrek}}} Hoogte waterspiegel 65 m boven zeeniveau Diepte 346 m Stroomgebied {{{stroomgebied}}} km≤ Toevoer Sacra Afvoer Mincio De noordpunt, met Nago-Torbole vooraan Satellietfoto Het Gardameer, met een omtrek van 158,4 km, is het grootste meer van ItaliŽ. Het landschap heeft een schilderachtig karakter door het diepblauwe water, de oleanders, de citroenbomen en de cipressen. Inhoud [Niet tonen] 1 Meer en landschap 2 Rivieren 3 Belangrijke plaatsen rond het Gardameer 4 Watervervuiling 5 Waterstand 6 Externe links [bewerk] Meer en landschap In morfologisch opzicht is de grote watermassa verdeeld in twee gedeelten. Het noordelijke deel is smal en ligt ingeklemd tussen steile bergen, waardoor het doet denken aan een Scandinavisch fjord. Het zuidelijke deel loopt uit in een breed bekken waar het Schiereiland van Sirmione inpriemt. Er liggen zeven kleine eilandjes in het meer: Garda-eiland, Isola di Garda, dat voor San Felice ligt San Biagio, dat bij de rots van Manerba ligt Het eilandje Trimelone bij Cassone In de buurt van Malcesine liggen Sogno en Olivo En dan zijn er nog de rotseilandjes Altare en Stella. Hoog boven de oostkust vinden we de Monte Baldo met zijn toppen, de Altissimo (2078 m), de Pozzette (2218 m) en de Telegrafo (2200 m). De steile kalksteenhellingen bieden tot aan de oever een afwisselend gezicht met weiden, bossen, rotsen, heuvels en valleien, littekens van steenlawines, cipressen, olijfgaarden, wijngaarden en hier en daar wat huizen en een paar kleine dorpjes. De westkust tussen Riva en Gargnano bestaat uit steile, soms loodrecht uit het meer oprijzende rotsen, met hoog boven de scherpe bergen uitstekende toppen van de Pari (1991m), Carone (1621m), Denervo (1460m) en de Pizzardo (1582m). De steile bergwanden worden doorsneden door een flink aantal nauwe valleien, maar de belangrijkste valleien zijn: De vallei van de Ledro, die naar Ponale loopt, De Toscolane vallei, waar de Valvestino doorheen stroomt, De vallei van de Sarca, die in het uiterste noorden van het meer ligt bij Arco, Riva en Torbole. De rivier de Sarca heeft met alles wat hij met zich mee voert vlakke stukken land gemaakt. Het meer ten zuiden van de bergwanden ziet er totaal anders uit. Hier zijn geen steile rotswanden en vlak langs de oever of in de rotsen uitgehouwen wegen. Aan de westkant vanaf Gargnano is de oever vlak, alleen bij de Rots van Manerba wordt hij nog wat steil en hoog (218m). Maar hiervandaan vinden we tot Desenzano en Peschiera alleen maar vlakke grond en zo gaat het door tot de rots van San Virgilio bij Garda. [bewerk] Rivieren Behalve de eerder genoemde rivier de Sarca stromen nog een heel aantal kleinere riviertjes in het Gardameer uit. We noemen de Varone, de Abola en de Ponale in het noorden van het meer. De San Giovanni (bij Limone), Campione (bij San Michele), de Brasa, Toscolano, Bornico en de Barbarano vinden we in het westen van het meer. De riviertjes aan de oostkant van het meer zijn over het algemeen vrij klein en kort. De enige bevaarbare rivier, de Mincio, stroomt bij Peschiera uit het Gardameer naar het zuiden, om ten zuiden van Mantua in de Po te stromen. [bewerk] Belangrijke plaatsen rond het Gardameer Peschiera del Garda Malcesine Sirmione SalÚ Desenzano del Garda Limone sul Garda Gargnano Riva del Garda Bardolino (ItaliŽ) Garda [bewerk] Watervervuiling Het Gardameer was vooral in de jaren '70 en '80 door toedoen van onder andere industrieel en toeristisch afval en andere zaken ernstig vervuild geraakt. Mede aangezien het hier tevens een bedreiging voor het toerisme, een belangrijke inkomstenbron rond het Gardameer betrof, veroorzaakte dit grootschalige milieusancties, een thans schoner en gezonder water ten gevolge hebbend. [bewerk] Waterstand In juli 2005 werd de laagste waterstand ooit gemeten, met grote gevolgen voor de landbouw.

ItaliŽ Algemeen

Emilia Romagna in ItaliŽ

Geschiedenis ItaliŽ

Italie 2

Het land heeft te kampen met de invloed van de maffia. Met deze ook buiten ItaliŽ gebezigde term, duidt men misdaadorganisaties aan die in structuur, interne werking en activiteiten kunnen verschillen. In ItaliŽ betreft het de Siciliaanse maffia (Cosa Nostra), de Napolitaanse (de Camorra), de 'Ndrangheta (actief in CalabriŽ) en de Sacra Corona Unita (actief in ApuliŽ). De aanwezigheid van deze organisaties, vooral in het zuiden, kan in verband worden gebracht met de economische problemen in Zuid-ItaliŽ ten opzichte van het noorden. Sinds de jaren '50 probeert de Italiaanse overheid door middel van een ontwikkelingsfonds voor het Zuiden (casa per il Mezzogiorno) de welvaartskloof in vergelijking tot het noorden van het land te dichten. In het begin probeerde men de kloof te dichten door de agrarische sector te moderniseren en de Italiaanse infrastructuur te verbeteren. Toen echter duidelijk werd dat deze manier van investeren de werkgelegenheid juist verkleinde, kwam de nadruk te liggen op een snelle industrialisatie van het gebied. Hoewel deze industrialisatie de achterstand van het zuiden ten opzichte van het noorden niet kon wegnemen, is het inkomensniveau in Zuid-ItaliŽ wel toegenomen. De economische groei van de Italiaanse economie na de Tweede Wereldoorlog heeft dan ook vooral in het noorden van het land plaatsgevonden. De industriecomplexen in het Zuiden zijn vaak arbeidsintensief en statisch van structuur, en kunnen vaak alleen door middel van overheidssteun voortbestaan. Door deze ongunstige economische ontwikkeling met betrekking tot het Zuiden zijn de interregionale verschillen tussen noord en zuid sterk toegenomen. [bewerk] Bestuur Riva del Garda, GardameerDe overheid is gebaseerd op de grondwet van 1948. Het tweekamerparlement bestaat uit de Kamer van Afgevaardigden (630 leden) en de Senaat, dat uit 315 leden samengesteld is. Beide kamers worden om de vijf jaar verkozen, op basis van evenredige vertegenwoordiging, maar vervroegde verkiezingen zijn mogelijk. Beide kamers hebben gelijke bevoegdheden. De Raad van Ministers, die door de premier wordt geleid moet het vertrouwen van het parlement hebben. Het staatshoofd is de president, die in een gezamenlijke zitting door het parlement wordt gekozen. Het land is verdeeld in 20 regio's, die in een totaal van 107 provincies worden onderverdeeld. Deze 20 gebieden hebben ook parlementen en overheden. Als resultaat van een referendum van 2001 dat de regionale bevoegdheden verhoogde, is de federale overheid verantwoordelijk voor buitenlandse relaties en nationale defensie, openbare orde en rechtvaardigheid, verkiezingswet en milieukwesties. Vijf regio's hebben een autonome status: SiciliŽ (Sicilia) - SardiniŽ (Sardegna) - Valle d'Aosta - Trentino-Zuid-Tirol (Trentino-Alto Adige) - Friuli-Venezia Giulia. De overige regio's zijn: PiŽmont (Piemonte) - Lombardije (Lombardia) - LiguriŽ (Liguria) - Veneto - Emilia-Romagna - Toscane (Toscana) - UmbriŽ (Umbria) - Marken (Marche) - Latium (Lazio) - Abruzzen (Abruzzo) - Molise - CampaniŽ (Campania) - ApuliŽ (Puglia) - Basilicata - CalabriŽ (Calabria). Zie Regio's van ItaliŽ voor het hoofdartikel over dit onderwerp De huidige president is Giorgio Napolitano. De huidige eerste minister is Romano Prodi. Prodi heeft de verkiezingen van 9 en 10 april nipt gewonnen van Silvio Berlusconi (49,8% tegen 49,7%). Berlusconi had bezwaar aangetekend tegen de verkiezingsuitslag en eiste volledige hertelling van de stembiljetten. [bewerk] Geschiedenis Zie Geschiedenis van ItaliŽ voor het hoofdartikel over dit onderwerp Voor de opkomst van de stadsstaat Rome was ItaliŽ bevolkt met een groot aantal volken: naast de Romeinen waren er de Etrusken, ApuliŽrs, LiguriŽrs, Sabijnen, Samnieten, Bretii en in de Povlakte de Kelten. Rome breidde zich uit ten koste van haar buurvolken, zo ontstond het Romeinse Rijk. In deze vorm beheerste ItaliŽ eeuwenlang het Middellandse Zee gebied. De Romeinen namen de theoretische kennis van de Grieken over, en pasten deze praktisch toe. Hun aquaducten en de restanten van de wegen die zij in hun hele rijk aanlegden, zijn nog op veel plaatsen te vinden. Na de ondergang van het Romeinse Rijk raakte ItaliŽ in verval. ItaliŽ kenden een veelheid aan vreemde overheersers: Ostrogoten, het Oost-Romeinse Rijk, de Lombarden. In midden ItaliŽ ontstond de Pauselijke Staat. In noord ItaliŽ kwamen de Franken onder Karel de Grote. In 900 veroverden de Arabieren SiciliŽ. De NoormandiŽrs werden tegen hen te hulp geroepen. Deze stichtten op SiciliŽ hun eigen koninkrijk. In de 11e eeuw trok de handel langzaam weer aan. Vooral de handel overzee bloeide met handelssteden als Amalfi, Pisa, Genua en VenetiŽ. De Renaissance brak hier aan, met grote kunstenaars als Michelangelo, Leonardo da Vinci en Rafael. Deze gouden eeuw eindigde in de 16e eeuw. Aan het begin van de 16e eeuw verplaatste de handel zich van het Middellandse-Zeegebied naar de Atlantische Oceaan: een gevolg van de ontdekkingsreizen en de nieuwe zeeroutes met de Nieuwe Wereld, India, China en IndonesiŽ. Het directe gevolg was een afname van de macht van de Italiaanse staatjes. ItaliŽ kwam onder invloed van Spanje, Frankrijk en Oostenrijk. Het pauselijke gezag en de pauselijke invloed namen sterk af door de reformatie. De Italiaanse vereniging was een langdurig proces, politiek gezien beginnend bij het Congres van Wenen en eindigend bij het eind van de Eerste Wereldoorlog, waar bij het Verdrag van Saint-Germain de laatste onafhankelijke steden in het Koninkrijk ItaliŽ werden opgenomen. De Italianen kregen VenetiŽ in handen door zich in 1866 met Pruisen te verbinden tegen Oostenrijk. De verhouding met de Pauselijke Staat bleef moeilijk tot het concordaat van 1929. ItaliŽ kreeg een tweekamerstelsel met een door de koning benoemde Senaat en een gekozen Kamer. Gedurende de eerste decennia werd het gezag van de regering ondermijnd door de twisten tussen de politieke partijen - de liberalen en de radicalen - en persoonlijke schandalen van politici. De belangrijkste politieke figuren in deze tijd waren Agostino Depretis en Francesco Crispi. In dit tijdperk verwierf ItaliŽ ook enkele koloniale bezittingen: Eritrea (1882-1890), Italiaans Somaliland (1899-1905) en na een oorlog tegen Turkije, die het land tevens de Dodekanesos opleverde, LibiŽ. Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog bleef ItaliŽ aanvankelijk neutraal. Nadat de geallieerde mogendheden bij het verdrag van Londen royale gebiedsuitbreiding hadden toegezegd, verklaarde ItaliŽ in mei 1915 de oorlog aan Oostenrijk en in augustus 1916 ook aan Duitsland. In militair opzicht was de oorlog geen succes, maar bij de vrede werd ItaliŽ beloond met IstriŽ en TriŽst, Zadar (Zara) in DalmatiŽ en geheel Zuid-Tirol. De kwestie Zuid-Tirol bleef vervolgens de Italiaans-Oostenrijkse betrekkingen belasten. Fiume (Rijeka), dat aanvankelijk tot vrijstaat was verklaard, werd in 1919-1920 eigenmachtig door de dichter-politicus Gabriele d'Annunzio voor ItaliŽ bezet. Bij het begin van de Tweede Wereldoorlog bleef ItaliŽ neutraal. Op 10 juni 1940 verklaarde het de oorlog aan Frankrijk en Engeland. Benito Mussolini geloofde dat Engeland snel om genade zou smeken, maar dat bleek een misrekening. De Italiaanse strijd te land was een mislukking, Duitsland moest ItaliŽ zowel in Griekenland als in Noord-Afrika te hulp komen. Wel vergrootten de Italianen hun gebied met Montenegro, een deel van Griekenland en enkele steden in Frankrijk (dat was echter geen noemenswaardige vooruitgang). Ook de Afrikaoorlog tussen ItaliŽ/Duitsland en Engeland verliep in eerste instantie dramatisch voor de Italiaanse troepen. Pas toen twee Duitse divisies te hulp schoten wisten de Italianen gebiedsuitbreiding in Egypte te verwezenlijken. Na het vastlopen van de invasie in de Sovjet-Unie en de Amerikaanse deelname aan de oorlog keerde het tij. In mei 1943 werden de Italianen en de Duitsers uit Noord-Afrika verdreven. In juli 1943 volgde de landing op SiciliŽ. Koning Victor Emanuel III reageerde door Mussolini te laten arresteren. Hij benoemde maarschalk Badoglio als premier. De Duitsers bezetten snel grote delen van ItaliŽ. Zij bevrijden Mussolini die de Italiaanse Sociale Republiek oprichtte.Italiaanse bedrijfscultuur Ga naar: navigatie, zoek De structuur van de meeste Italiaanse bedrijven is heel anders dan die van andere landen in West-Europa. ItaliŽ is een land van het midden- en kleinbedrijf, meer dan in andere EU-landen. Verreweg de meeste bedrijven zijn typische familiebedrijven met het hoofd van de familie, de 'padrone', als een patriarch aan het hoofd van het bedrijf. De hiŽrarchie in deze bedrijven is groot: de padrone is de baas en regelt en beslist vrijwel alles. Delegeren en medezeggenschap van de andere werknemers - vaak familieleden - is er niet bij. Dit heeft negatieve consequenties op zowel financieel vlak, dat van research en efficiŽntie. Deze situatie wordt aangeduid met de term familisme. De bedrijfscultuur van de Italiaanse ondernemingen is grondig aan het veranderen. Het was vroeger soms erg moeilijk om met de overheid zaken te doen. De politieke omwentelingen met de daarbij gepaard gaande operatie "Schone Handen" heeft voor meer transparante procedures gezorgd na eerst een korte impasse te hebben teweeggebracht. [bewerk] Zaken doen Ten opzichte van Noord-Europese landen verschilt de Italiaanse manier van zaken doen onder andere op de volgende gebieden: het aanspreken: Italianen zijn formeler en gebruiken daar waar kan aanspreektitels als 'dottore' het bespreken van zaken gaat indirect en vaak tijdens een etentje. persoonlijk contact is erg belangrijk, er wordt zo vertrouwen gewonnen en op grond daarvan kunnen er zaken gedaan worden. De cultuur van het zakendoen met de Italiaanse industrie is aan verandering onderhevig. De grote staatsonderneming IRI is bezig met een grote privatisering van tal van dochters. Tevens zijn de antitrustbepalingen in de laatste paar jaar van grote betekenis voor de concurrentieverhoudingen in dit land. In ItaliŽ zijn handelsagenten in alle sectoren nog steeds de meest voorkomende introductievorm in de markt en om een weg te vinden in de bureaucratie. Het gaat daarbij echter niet altijd om de "traditionele" handelsagent zoals wij die kennen. Vaak treden ze op als "broker" of werken voor een vaste vergoeding als "contactpersoon". Dit gebeurt veel in de industrie en zeker bij de overheidsinstellingen.Milaan (stad) Ga naar: navigatie, zoek Milaan Basisgegevens Provincie Milaan Regio Lombardije Bevolking - Totaal (31-12-2004) - Dichtheid 1.308.311 6988 inw/km≤ Oppervlakte 182 km≤ Oppervlaktewater km≤ Locatie Hoogte 120 m boven zeeniveau Geografische ligging 45į 28?N.B. 9į10?O.L. [[Afbeelding:{{{kaart}}}.png|{{{px}}}px|Locatie van Milaan in Milaan]] Overige informatie ISTAT-code 015146 Postcode 20100 Netnummer 02 Aangrenzende gemeenten Arese, Assago, Baranzate, Corsico, Peschiera Borromeo, Rho, Sesto San Giovanni, Cormano, Cologno Monzese, Bresso, Novate Milanese, Vimodrone, Pero, Segrate, Settimo Milanese, Cusago, Cesano Boscone, Trezzano sul Naviglio, San Donato Milanese, Buccinasco, Rozzano, Opera Beschermheilige Ambrosius Gemeentelijke website: [{{{website}}} {{{website}}}] bron: Italiaans bureau voor statistiek Milaan (Italiaans: Milano) is de tweede stad van ItaliŽ en de belangrijkste stad van Noord-ItaliŽ. De naam komt van het Latijnse Mediolanum. Dit betekent "in het midden van de vlakte" en verwijst naar het feit dat de stad midden in de Povlakte ligt (zie: Po). De stad ligt ten noordoosten van Turijn en ten westen van Verona. Milaan is hoofdstad van Lombardije, een van de meest ontwikkelde regio's van ItaliŽ. Tevens is het de hoofdstad van de provincie Milaan. De stad zelf heeft ongeveer 1,3 miljoen inwoners, maar met de omliggende stedelijke gebieden erbij gerekend komt men op vier miljoen. Tegenwoordig is Milaan een voor Europa nog net geen 'jonge' metropool, maar wel een grote moderne stad en heeft het tien punten op de lijst van wereldsteden. Inhoud [Niet tonen] 1 Geschiedenis 2 Cultuur en bedrijvigheid 3 Bezienswaardigheden 4 Geboren in Milaan 5 Zusterstad 6 Zie ook 7 Externe links [bewerk] Geschiedenis Milaan wordt verondersteld rond 600 v. Chr. gesticht te zijn door Noord-Italiaanse Kelten, de Insubri, wier hoofdstad het was. In 222 v. Chr. namen de Romeinen het in. In 313 verkondigde keizer Constantijn er het Edict van Milaan. Onder de Romeinse keizer Theodosius I was Milaan enige tijd hoofdstad van het West-Romeinse Rijk. Eind 5e eeuw stichtten de binnengevallen Ostrogoten hun rijk in de regio. In 568 deden de Longobarden hetzelfde. In de 11e eeuw leidde Milaan andere steden tot semi-onafhankelijkheid van het Heilige Roomse Rijk. Gedurende de Renaissance werd Milaan geregeerd door hertogen van de families Sforza en Visconti, die kunstenaars als Leonardo da Vinci en Bramante in dienst hadden. In 1500 namen de Fransen onder Lodewijk XII de stad in. Daarna werd het door Spanje en later Oostenrijk overheerst. Na de Napoleontische tijd werd Milaan een van de belangrijkste centra van het Italiaanse nationalisme. In 1859 bevrijdden de PiŽmontezen Lombardije met hulp van de Fransen. Twee jaar later was het koninkrijk ItaliŽ een feit. In de 20ste eeuw vestigden duizenden immigranten uit het arme zuiden van ItaliŽ zich in Milaan op zoek naar een betere toekomst. Dit gaf Milaan een multicultureel karakter. [bewerk] Cultuur en bedrijvigheid Belangrijke oude gebouwen in Milaan zijn het Castello Sforzesco, gebouwd onder de hertogen van de familie Sforza, de Duomo ("Dom"), waarvan de bouw in totaal vijf eeuwen duurde, de aan Ambrosius, beschermheilige van Milaan, gewijde basiliek Sant'Ambrogio en het klooster Santa Maria delle Grazie, waar da Vinci's beroemde muurschildering van Het Laatste Avondmaal zich bevindt. Moderner zijn de sierlijke Pirelli-wolkenkrabber uit 1959 en het stadion San Siro, dat gedeeld wordt door de voetbalclubs AC Milan en Internazionale. In de voorstad Monza ligt het onder andere van de Formule 1 bekende circuit Autodromo. Milaan is overigens ook het startpunt van de belangrijke wielerwedstrijd Milaan-San Remo. In het zeer beroemde La Scala-theater uit 1778 worden opera's opgevoerd. Voorbeelden van Milanese cuisine zijn risotto alla Milanese en panettone, een vruchtencake. Behalve de al genoemden hebben componist Giuseppe Verdi, automaker Carlo Bugatti en zakenman-politicus Silvio Berlusconi in Milaan gewoond. Milaan is een van de meest toonaangevende steden op het gebied van de haute couture. Versace en Armani hebben er hun thuisbasis. Milaan is de belangrijkste zakenstad van ItaliŽ, de Italiaanse beurs is hier bijvoorbeeld gevestigd. Het is een welvarende en bruisende stad. Grote bedrijven in Milaan zijn Alfa Romeo en Pirelli. Linate en Malpensa zijn de twee grote Milanese vliegvelden. [bewerk] Bezienswaardigheden De San Lorenzo-zuilengalerij La Scala, het beroemde operagebouwDom van Milaan Castello Sforzesco De Galleria Vittorio Emanuele II Het theater La Scala De kerk Santa Maria delle Grazie met Het Laatste Avondmaal Het Palazzo Reale met daarin het "Museo Civico" De zuilengallerij bij de kerk San Lorenzo De kerk Sant'Ambrogio De kanalenbuurt Navigli [bewerk] Geboren in Milaan Paus Pius IV (eigenlijk Giovanni Angelo Medici, 1499-1565), kerkvader Franz Adam (1815-1886), Duits kunstschilder Alberto Ascari (1918-1955), Formule 1-coureur Silvio Berlusconi (29 september 1936), oud-premier van ItaliŽ Giacomo Biffi (13 juni 1928), kardinaal-aartsbisschop van Bologna Alessandro Mendini (1931), ontwerper, schrijver en architect Betty Curtis (eigenlijk Roberta Corti, 1936-2006), zangeres Dario Baldan Bembo (15 mei 1948), componist en zanger Riccardo Chailly (20 februari 1953), dirigent Paolo Maldini (26 juni 1968), voetballer Silvia Farina Elia (27 april 1972), tennisster Guido Trenti (27 december 1972), Amerikaans wielrennerLa Stampa Ga naar: navigatie, zoek De Italiaanse krant La Stampa is opgericht op 9 februari 1867 in Turijn onder de naam Gazzetta Piemontese met als hoofdredacteur Giovanni Roux. De krant had een oplage van 20.000 exemplaren en de prijs was 5 lirecent. Op 31 maart 1895 verschijnt de krant voor het eerst met de nieuwe naam La Stampa, de grote krant van het moderne ItaliŽ, en wordt het hoofdkantoor verplaatst naar piazza Solferino. Met de komst van de linotype, een van de eersten in ItaliŽ, werden er in 1915 al 300.000 exemplaren gedrukt. In 1894 wordt de ondernemer en journalist Alfredo Frassati mede-eigenaar van de krant. Hij heeft de krant sterk vernieuwd en hem een nationaal karakter gegeven. Vanaf 1900 wordt hij hoofdredacteur en enige tijd later eigenaar van de krant. Doordat hij bij de moord van Giacomo Matteotti een afkeurende houding had aangenomen moest hij aftreden en verkocht hij de krant in 1926 aan de familie Agnelli (FIAT), die tot op heden voor honderd procent eigenaar van de krant is. Het hoofdkantoor heeft zich verscheidene malen binnen Turijn verplaatst: van de via Bertola 21 naar de via Bertolotti tot 1934 en daarna in de Galleria San Federico om uiteindelijk in 1968 te verhuizen naar de via Marenco 32, waar de redactie nog steeds gevestigd is. In de jaren vijftig ondersteunde La Stampa onvoorwaardelijk de strijd van de christen-democratische regeringen tegen het communistische gevaar. In 1975 verschijnt voor de eerste keer de literaire bijlage Tuttolibri en in 1981 de wetenschappelijk bijlage Tuttoscienze. Vanaf 1999 heeft de krant zijn eigen website. Ezio Mauro, die vanaf 1992 hoofdredacteur van La Stampa was, heeft de krant in 1996 verlaten voor La Repubblica. La Stampa is vrij gematigd in haar politieke opvattingen maar leunt sterk tegen het establishment aan. Met een oplage van 500.000 exemplaren is La Stampa de derde krant van ItaliŽ. De krant wordt vooral in het noorden gelezen (PiŽmonte en LiguriŽ). De huidige hoofdredacteur is, sinds 2005, Giulio Anselmi.La Gazzetta dello Sport Ga naar: navigatie, zoek La Gazzetta dello Sport is de bekendste en meest gelezen sportkrant van ItaliŽ. De krant is ontstaan uit een fusie van de Ciclista van Eliseo Rivera en La Tripletta van Eugenio Camillo Costamagna. Alles wat met sport te maken heeft wordt in deze krant weergegeven. De eerste oplage verscheen op 3 april 1896 en hiermee is de Gazzetta de oudste nog bestaande sportkrant ter wereld. Eerst werd de krant tweewekelijks uitgegeven, maar in 1908 werd de oplage verhoogd naar drie keer per week. Om op te vallen bij het publiek werd aan de krant een kleurtje gegeven, eerst geel in 1897, het jaar daarna wit en uiteindelijk in 1899 roze. Hiermee gaf zij de leiderstrui van de door haar sinds 1908 georganiseerde Giro d?Italia z'n roze kleur. Vanaf 1913 werd la Gazzetta dagelijks uitgegeven. Anno 2006 is Carlo Verdelli de directeur van la Gazzetta dello Sport. De Gazzetta dello Sport organiseert ook wielerevenementen in ItaliŽ. De meest opvallende is de Giro d?Italia. Op 7 augustus 1908 werd in de Gazzetta de eerste Giro d?Italia aangekondigd. In navolging van een autorace door heel ItaliŽ ? georganiseerd door concurrent Corriere della Sera ? presenteerde de roze krant in zeven grote kolommen de Italiaanse tegenhanger van de Tour de France. La Gazzetta dello Sport organiseert ook snowboarden- en beachvolleybalkampioenschappen en de marathon van Milaan. In 1975 had de Gazzetta dello Sport 1.220.000 lezers, een aantal dat in 1983 gegroeid was naar 3.078.000 lezers. Hiermee werd de krant eerste in het rijtje van meest gelezen en gekochte (sport)kranten, waar ze eerder op de vierde plaats stond. Vanaf 1996 geeft ze ook een weekblad uit op zaterdag, eerst met de naam "Gazzetta dello Sport Magazine", vervolgens vanaf 2000 met de naam "Sportweek". Voor dit blad is Matteo Dore verantwoordelijk.Napels (stad) Ga naar: navigatie, zoek Napels Basisgegevens Provincie Napels Regio CampaniŽ Bevolking - Totaal (31-05-05) - Dichtheid 1.000.470 8457 inw/km≤ Oppervlakte 117 km≤ Oppervlaktewater km≤ Locatie Hoogte 17 m boven zeeniveau Geografische ligging 40į 50?N.B. 14į15?O.L. [[Afbeelding:{{{kaart}}}.png|{{{px}}}px|Locatie van Napels in Napels]] Overige informatie ISTAT-code 063049 Postcode 80100 Netnummer 081 Aangrenzende gemeenten Arzano, Casandrino, Casavatore, Casoria, Cercola, Marano di Napoli, Melito di Napoli, Mugnano di Napoli, Portici, Pozzuoli, Quarto, San Giorgio a Cremano, San Sebastiano al Vesuvio, Volla Beschermheilige Januarius Gemeentelijke website: [{{{website}}} {{{website}}}] bron: Italiaans bureau voor statistiek Napels (Italiaans: Napoli; Napolitaans: Napule) is de derde stad van ItaliŽ, en de grootste van de Mezzogiorno (Zuid-ItaliŽ). Napels is tevens hoofdstad van de regio CampaniŽ (Campania) en van de provincie Napels. De Napolitaanse agglomeratie heeft ruim 3 miljoen inwoners. Napels heeft een rijke geschiedenis, kunst en cultuur, wereldberoemde gastronomie en een eigen dialect, het Napolitaans, dat zover afwijkt van het Italiaans dat men het met meer recht een taal zou kunnen noemen (vergelijkbaar met de positie van het Catalaans in Spanje). Inhoud [Niet tonen] 1 Ligging 2 Geschiedenis 3 Cultuur 4 Gastronomie 5 Bekende Napolitanen 6 Trivia 7 Externe links [bewerk] Ligging Napels ligt aan zee, aan de Golf van Napels. Vanaf de stad ziet men over het water de vulkaan Vesuvius, waar aan de voet de ruÔnes van Pompei en Herculaneum liggen. [bewerk] Geschiedenis Zie Parthenope voor de mythologische oorsprong van de stad Zie Koninkrijk Napels voor het land waar Napels lange tijd de hoofdstad van was De historische stad is gesticht door inwoners van de Griekse kolonie Cumae, rond de achtste eeuw voor Christus. Daarom werd de nieuwe stad ??? ????? - Nťa Půlis (nieuwe stad) genoemd. Neapolis werd een van de belangrijkste steden van Magna Graecia, het Griekstalige zuiden van ItaliŽ en daarmee een van de culturele vormers van het vroege Rome. Napels werd in de 4e eeuw v. Chr. min of meer gedwongen een bondgenoot van het republikeinse Rome. Gedurende de periode van het Romeinse rijk bleef Napels een belangrijke stad maar werd langzamerhand het Grieks verdrongen door het Latijn, mede door de vele Romeinse koloniŽn bewoond door veteranen die rond de stad gesticht werden. Door de uitbarsting van de Vesuvius in de 1ste eeuw die PompeÔ verwoest wordt ook Napels flink beschadigd. In Napels, in het Castel dell'Ovo, werd Romulus Augustulus, de laatste keizer van het West-Romeinse Rijk, gevangen gehouden, nadat hij in 476 was afgezet. Kaart van de Baai van NapelsIn de zesde eeuw werd Napels veroverd door het Oost-Romeinse Rijk in een poging van Justinianus om het Romeinse Rijk nieuw leven in te blazen. Napels werd een paar jaar later weer veroverd door de Longobarden. In de 8ste eeuw en 9de eeuw had de stad veel te lijden van islamitische piraten en belegeringen. De vikingen kwamen ook steeds vaker 'op bezoek'. Omstreeks 1000 kregen de vikingen vaste voet aan de grond in zuid-ItaliŽ en breidden hun bezit vervolgens uit. In 1039 was Napels het laatste hertogdom dat in de handen van de Noormannen viel, bij hun oprichting van het Koninkrijk SiciliŽ. In 1224 stichtte Frederik II er de universiteit. In 1266 wees paus Clemens IV het koningschap over het Koninkrijk Napels toe aan Karel van Anjou. Deze verplaatste de hoofdstad van Palermo naar Napels. In 1284 werd het Koninkrijk in twee delen opgesplitst, maar beide claimden de naam Koninkrijk SiciliŽ. In 1501 veroverden de Spanjaarden het koninkrijk. In 1734 herkreeg het zijn onafhankelijkheid onder de verlichte vorst Karel, koning der beide SiciliŽn ('Carolus Rex Utriusque Siciliarum'), die later als Karel III koning van Spanje werd. In 1816, na de Napoleontische tijd, werd het Koninkrijk der Beide SiciliŽn gevormd. Onder de koningen van het huis Bourbon (Italiaans: Borbone) brak een bloeitijd van industrialisatie aan. Zicht op de haven rond 1865In 1860 is het voorgoed afgelopen met de Bourbons: de Garibaldijnen vallen het koninkrijk binnen en veroveren het. In oktober 1860 bevestigt een dubieuze volksraadpleging het einde van het koninkrijk. Napels is geen hoofdstad meer. Er ontstaat een grote kapitaalvlucht naar het noorden. Door deze verdwijning van kapitaal werd er niet meer geÔnvesteerd in de Napolitaanse industrie. Deze verloor steeds meer terrein aan de opbloeiende industrie in Noord-ItaliŽ of verhuisde naar het noorden en een groot deel van de stad verarmde. Dit was overigens eveneens het geval in heel Zuid-ItaliŽ. Tot op de dag van vandaag is de driehoek Turijn - Genua - Milaan het economische zwaartepunt van ItaliŽ terwijl het zuiden van het land door de noordelingen als achterlijk gebied wordt beschouwd. Uit dezelfde tijd stamt de Napolitaanse maffia, de Camorra, die door de verpaupering van de bevolking de wind in de zeilen kreeg. Napels en de Vesuvius 2003Op 7 april 1906 barstte de Vesuvius uit en richtte in Napels grote schade aan. Dit was de laatste grote uitbarsting van de vulkaan. Volgens sommige vulkanologen kan er ieder moment een nieuwe grote uitbarsting komen. Na 1945, toen de repressieve fascisten verdwenen waren die de maffia flink beteugeld hadden, kon de camorra zijn tentakels ook uitslaan naar de bovenwereld. De buurt Spaccanapoli in het centrum van Napels, genoemd naar een smalle straat die deze buurt in tweeŽn snijdt, ademt in die zin een heel bijzondere sfeer. In november 2004 werd via de media bekend dat sinds het begin van dat jaar de onderlinge strijd van de Napolitaanse maffia om de hegemonie over de stad al 113 slachtoffers heeft geŽist. De politie van Napels en de regering in Rome lijken machteloos te staan. De Di-Laura-clan strijdt met enkele andere clans, die zich hebben afgescheurd, om de controle over de drugshandel en de 'afpersingsindustrie' in de stad. [bewerk] Cultuur Napels herbergt de San Carlo, het oudste nog steeds actieve operatheater van Europa, dat zijn hoogtijdagen beleefde voor 1861, de val van de Bourbons. De opening van de kabelspoorweg op de helling van de Vesuvius was de inspiratie voor het schrijven van het beroemde lied Funiculž Funiculŗ. Dit lied zou het begin worden van een traditie van vele beroemde Napolitaanse liederen, waaronder O Sole Mio, Santa Lucia en Torna a Surriento. Qua cultuur heeft Napels nog steeds nauwe banden met SiciliŽ, en in het bijzonder Palermo. [bewerk] Gastronomie Op het gebied van eten en drinken neemt Napels een vooraanstaande positie in. Veel typisch Italiaanse gerechten zijn uit deze stad afkomstig, of zijn via Napels bekend geworden, zoals pizza, Italiaans ijs, espresso en spaghetti. [bewerk] Bekende Napolitanen Gian Lorenzo Bernini Giordano Bruno Fabio Cannavaro Renato Carosone Enrico Caruso Francesco Cilea Domenico Cimarosa Benedetto Croce Eduardo De Filippo Peppino De Filippo Titina De Filippo Giuliano Figueras Rita Grande Enrico De Nicola Ruggiero Leoncavallo Giovanni Leone Sophia Loren Vittorio Monti Giovanni Paisiello Giovanni Battista Pergolesi Pino Daniele Massimiliano Rosolino Domenico Scarlatti Matilde Serao TotÚ Massimo Troisi Giambattista Vico [bewerk] Trivia Napels geel, een pigment, heeft waarschijnlijk niets met de stad Napels te maken. De bekende uitspraak Napels zien, en dan sterven wordt toegeschreven aan Goethe, waarmee hij wou zeggen dat Napels het mooiste is wat men in een mensenleven kan zien.Veneto Ga naar: navigatie, zoek Veneto Vlag van Veneto Hoofdstad VenetiŽ Inwoners aantal: 4.500.000 per km≤: 246 Oppervlakte 18.264 km≤ Hoogste punt Marmolada: 3343 m Provincies Belluno, Padua, Rovigo, VenetiŽ, Verona, Vicenza Aantal gemeenten 581 Veneto is een regio in ItaliŽ. De regio grenst met de klok mee aan: Oostenrijk, Friuli-Venezia Giulia, Livenza en het overige van de Golf van VenetiŽ (Adriatische Zee, Middellandse Zee), Emilia-Romagna, Lombardije en Trentino-Zuid-Tirol. De hoofdstad van Veneto is VenetiŽ. De regio strekt zich uit van de Karnische Alpen in het noorden tot de rivier de Po in het zuiden]]. In het westen wordt de Veneto begrensd door het Gardameer en de rivier de Mincio, in het oosten door de Adriatische Zee en de rivier de Tagliamento. De oppervlakte regio neemt ongeveer ťťn zestiende van het nationale territorium in beslag, oftewel 6,09%. Qua grootte staat de regio op de zevende plaats. Van de 1000 Italianen wonen er 78 in Veneto, 7,8% van de totale nationale bevolking. [bewerk] Landschap De regio is landschappelijk grofweg in drie stukken te verdelen: Gebergte De oostelijke Dolomieten en een deel van de zuidelijke Karnische Alpen behoren tot de Veneto. Dit gebied komt ongeveer overeen met het territorium van de provincie Belluno. Cortina d'Ampezzo is hier de belangrijkste wintersport- en zomerverblijfplaats. Laagvlakte In de laagvlakte liggen de grootste steden van de regio waaronder VenetiŽ, Verona en Padua. Het belangrijke landbouwgebied brengt onder andere veel wijn voort. De laagvlakte wordt ten zuiden van Padua en Vicenza onderbroken door de kleine heuvelgroepen van de Monti Berici en de Colli Euganei. Kust Het grootste deel van de kust wordt in beslag genomen door de Lagunes en de delta van de rivier de Po. De regionale hoofdstad VenetiŽ is gebouwd op een aantal eilanden in de groostste lagune: de Laguna Veneta. Het noordelijkste deel van de kust is rijk aan zandstranden, hier liggen de veelbezochte badplaatsen Jesolo, Bibione en Caorle. [bewerk] Provincies en belangrijke steden Luchtfoto van VenetiŽ Provincie Afkorting Hoofdstad Belangrijke plaatsen Belluno BL Belluno Feltre, Cortina d'Ampezzo Padua (Padova) PD Padua Cittadella, Monselice Rovigo RO Rovigo Adria Treviso TV Treviso Conegliano, Vittorio Veneto VenetiŽ (Venezia) VE VenetiŽ Chioggia, San Donŗ di Piave, Jesolo, Portogruaro Verona VR Verona Legnago Vicenza VI Vicenza Bassano del Grappa

Vakantie in ItaliŽ

Venetie

Italie 3

Middeleeuwse periode Maria met kind en heiligen door Cimabue, eind 13e eeuw, Galleria degli Uffizi, FlorenceGedurende de Middeleeuwen bestond de Italiaanse kunst hoofdzakelijk uit architecturale decoratie (fresco's en mozaÔeken). De Byzantijnse kunst in ItaliŽ had een hoogst formele en geraffineerde stijl met een gestandaardiseerde kalligrafie en een bewonderenswaardig gebruik van kleur en goud. Tot de 13e eeuw was de kunst in ItaliŽ bijna volledig regionaal en werd beÔnvloed door externe Europese en Oosterse stromingen. Na 1250 ontwikkelde de kunst van diverse gebieden gemeenschappelijke kenmerken zodat een bepaalde eenheid ontstond. Dit ging echter niet ten koste van de originaliteit van de werken. [bewerk] Het begin van de Italiaanse kunst van de Renaissance Belangrijke schilders, waaronder Guido van Siena, Cimabue en Duccio di Buoninsegna, introduceerden nieuwe schildertechnieken en een directere weergave van de menselijke emotie. Dezelfde trend werd gezien in het beeldhouwwerk van Nicola Pisano. Hij maakte gebruik van elementen uit de klassieke oudheid, net als Pietro Cavallini in zijn frescoschilderijen. Met Giotto di Bondone (ca. 1300), een tijdgenoot van Dante, begon een nieuwe periode in de schilderkunst. Zijn "warme" stijl bepaalde de toekomstige koers van kunst in ItaliŽ. Zijn directe aanhangers, Taddeo Gaddi, Bernardo Daddi, Giottino en anderen verspreidden zijn techniek. De Zwarte Dood (1348) betekende een sterke daling van de artistieke productiviteit voor de volgende twee generaties. Er werden apocalyptische fresco's gecreŽerd tijdens deze periode door Andrea Orcagna in Florence en door Francesco Traini in Pisa. De pessimistische inhoud van deze kunst veranderde in de vroege 15e eeuw met het ontstaan van een elegante stijl die bekendstaat als de internationale stijl. Deze manifesteerde zich in de werken van Lorenzo Monaco, Masolino da Panicale en in zekere mate dat van Pisanello. Leonardo Loredan, geschilderd door Giovanni Bellini[bewerk] Quattrocento Zie ook: Quattrocento. In het tweede decennium van de 15e eeuw nam ItaliŽ, in het bijzonder Florence, het voortouw in de Europese kunst. De politieke stabiliteit werd gevestigd in verscheidene gebieden, en de machtige heersende families schiepen de voorwaarden die de artistieke bloei mogelijk maakten. Donatello, Brunelleschi en Leone Battista Alberti waren onder de eersten die bewust naar de klassieke oudheid als model voor hun werk gingen kijken. Zij begonnen het optische systeem van perspectief te ontdekken. Zij bepaalden ook een hoge artistieke norm die door volgende generaties werd nagestreefd. Domenico Veneziano en Piero della Francesca werden aangetrokken door Florence, terwijl de Florentijnse kunstenaars zoals Donatello en Fra Filippo Lippi naar Noord-ItaliŽ gingen. Gedurende de tweede helft van het quattrocento begonnen de kunstscholen in Noord-ItaliŽ op te bloeien. Squarcione was de leraar van vele schilders, onder hen Carlo Crivelli en Andrea Mantegna, die prachtige fresco's voor kerken en paleizen in Padua en Mantua schilderden. Zijn schoonvader, Jacopo Bellini had twee zonen, Gentile en Giovanni Bellini, die zijn Venetiaanse leerschool voortzetten. De familie Vivarini produceerde schilderijen die opmerkelijk waren vanwege de heldere kleur. Antonello da Messina was een van de eerste Italianen die olieverf gebruikte om te schilderen, met opmerkelijk effect. Het effect van de stijl van Mantegna werd gevoeld in Ferrara in de schilderijen van Cosimo Tura, Francesco del Cossa, en Ercole de Roberti. [bewerk] Hoge Renaissance Detail van Het Laatste Oordeel van MichelangeloMichelangelo, Leonardo da Vinci en RafaŽl verbleven in Florence en in Rome en creŽerden daar beroemde kunstwerken. De geÔdealiseerde madonna's en portretten van RafaŽl en zijn fresco's voor het Vaticaan oefenden een enorme invloed op Europese kunstenaars uit. Leonardo da Vinci heeft slechts een kleine groep schilderijen nagelaten en ťťn grote fresco, het Laatste Avondmaal. Zijn ongelooflijke veelzijdigheid wordt het duidelijkst geopenbaard in zijn notitieboekjes, vol met buitengewone plannen met allerlei onderwerpen. Het plafond van de Sixtijnse Kapel en Het Laatste Oordeel zijn de enige monumentale projecten in de schilderkunst, beeldhouwwerk of architectuur van Michelangelo die volgens zijn plannen zijn gematerialiseerd. Het grootste deel van zijn sculpturele meesterwerken zijn fragmenten van enorme ontwerpen die nooit in hun totaliteit werden uitgevoerd. [bewerk] ManiŽrisme In de vroege 16e eeuw waren Andrea del Sarto, Sebastiano del Piombo en Fra Bartolommeo toonaangevend in de kunst, maar andere kunstenaars ontwikkelden ondertussen een complexe, soms bizarre stijl, die bekendstaat als het maniŽrisme. Onder de aanhangers van deze stijl waren schilders als Pontormo, Giulio Romano, Parmigianino, Il Rosso, Primaticcio en later Bronzino en Vasari, evenals de beeldhouwers Giovanni Bologna, Bandinelli, Ammanati, Buontalenti en Benvenuto Cellini. [bewerk] Venetiaanse schilderkunst VenetiŽ was betrekkelijk onaangeroerd door het maniŽrisme. In het begin van de 16e eeuw zetten twee grote Venetiaanse meesters, Giorgione en Titiaan, de traditie voort die door Giovanni Bellini was gevestigd. Zij maakten atmosferische landschappen. Hun stilistische techniek beÔnvloedde de werkzaamheden van Palma Vecchio, Giovanni Antonio de Pordenone, de familie Bassano, de Ferrarese Dosso Dossi en Paolo Veronese. [bewerk] Barokperiode In de vroege 17e eeuw werd Rome het centrum van vernieuwing van de Italiaanse overheersing in de kunst. In Parma verfraaide Correggio kerkkluizen met levendige figuren die op wolken dreven. Dit had een verregaande invloed op barokke plafondschilderijen van die tijd. De schilderijen van Caravaggio en de robuuste, illusionistische schilderijen van de Bolognese familie Carracci leidden tot de barokke periode in de Italiaans kunst. Domenichino, Francesco Albani en recenter Andrea Sacchi waren onder degenen die de klassieke invloeden uit de kunst van Carracci nieuw leven in bliezen. Anderzijds waren Guido Reni, Guercino, Gentileschi, Lanfranco en later Pietro da Cortona en Padre Pozzo, hoewel zij waren opgeleid op een klassiek-allegorische wijze, geneigd om dynamischere schilderijen te maken vol met figuren op een manier die veel aan Caravaggio doet denken. Een virtuoos van barokke grandeur in beeldhouwwerk en architectuur was Bernini. [bewerk] Rococo-periode Het grote kanaal en de kerk van het saluut, Canaletto, 1730De belangrijke kunstwerken uit de 18e eeuw kwamen uit VenetiŽ. Onder hen waren briljante exponenten van de rococo-stijl, Tiepolo; de architecturale schilders Guardi, Canaletto, Piazzetta en Bellotto en de graveur van Romeinse antiquiteiten, Piranesi. In de mode excelleerden Castiglione en Magnasco, allebei werkten zij in Napels. [bewerk] Moderne Italiaanse kunst Tijdens de late 18e en 19e eeuw bleef ItaliŽ dienen als opleidingsschool voor kunstenaars van over de hele wereld, maar het neigde ernaar om op haar lauweren te rusten. Medio-negentiende eeuw gaf een groep bekend als Macchiaioli nieuw leven aan het schilderen van landschappen en genreonderwerpen. Vroeg in de 20e eeuw ontwikkelden de exponenten van het futurisme een dynamische visie op de moderne wereld terwijl Chirico vreemde metaphysische werken maakte en Modigliani zich aansloot bij de Parijse school. Begaafde recentere moderne kunstenaars zijn beeldhouwers Giacomo Manzý, Marino Marini, de schilder Giorgio Morandi en de minimalistische kunstenaar Lucio Fontana. Lucio Fontana kan ook gezien worden als voorloper van de later belangrijke stroming Arte Povera. In de tweede helft van de 20e eeuw kregen Italiaanse ontwerpers, in het bijzonder die uit Milaan, veel invloed in internationale stijlen met hun fantasierijke en ingenieuze functionele werken.Palermo (stad) Ga naar: navigatie, zoek Palermo Basisgegevens Provincie Palermo Regio SiciliŽ Bevolking - Totaal (31-01-2006) - Dichtheid 675.501 4275 inw/km≤ Oppervlakte 158 km≤ Oppervlaktewater km≤ Locatie Hoogte 14 m boven zeeniveau Geografische ligging 38į 7?N.B. 13į22?O.L. [[Afbeelding:{{{kaart}}}.png|{{{px}}}px|Locatie van Palermo in Palermo]] Overige informatie ISTAT-code 082053 Postcode 90100 Netnummer 091 Aangrenzende gemeenten Altofonte, Belmonte Mezzagno, Ficarazzi, Isola delle Femmine, Misilmeri, Monreale, Torretta, Villabate Beschermheilige Santa Rosalia Gemeentelijke website: [{{{website}}} {{{website}}}] bron: Italiaans bureau voor statistiek Palermo is de hoofdstad van de autonome regio SiciliŽ, op het gelijknamige eiland dat zuidelijk van de laars van ItaliŽ ligt. De stad ligt in het noordwesten van het eiland, aan de Tyrrheense Zee en daarmee ook de Middellandse Zee. Met 721.163 inwoners in 2005 is het de op vier na grootste stad van ItaliŽ. De gelijknamige provincie, waar de stad hoofdstad van is, bevindt zich tussen de provincies Trapani en Messina. Palermo is een universiteitsstad. Het heeft een voetbalclub (US Citta di Palermo), die inmiddels in de subtop van de serie A (Italiaanse eerste klasse) en in het UEFA Cup-toernooi beland is, na jarenlang te hebben liggen ploeteren in de onderste regionen van de serie B (Italiaanse tweede klasse). Er ligt een vliegveld op 30 kilometer afstand van de stad: "Falcone e Borsellino" (genoemd naar de twee wereldberoemde door de maffia in het begin van de jaren '90 vermoorde rechters). Met de trein kan men andere delen van het eiland bereiken. Verder heeft de stad een belangrijke haven, van waaruit op vele bestemmingen wordt gevaren. [bewerk] Beknopte geschiedenis van Palermo In de 7e of 8e eeuw v. Chr. zou op de plaats van de stad een kolonie gesticht zijn door de PhoeniciŽrs. De Grieken die in Zuid-ItaliŽ belangrijke kolonies stichtten, noemden de stad later Panormos, wat volledige haven in het Grieks betekent, en wat later de Latijnse naam Panormus werd. De Romeinen veroverden Palermo tijdens de eerste Punische oorlog. Later ging het deel uitmaken van het Byzantijnse Rijk. In 831 veroverden de Arabische Aghlabiden Palermo en werd het een van de belangrijkste steden van het Middellandse-Zeegebied. Enkele eeuwen later, vanaf 1072, overheersten Noormannen de stad. Vele facetten van de rijke geschiedenis zijn in de stad nog te herkennen aan onder meer de bouwstijl van gebouwen, zoals invloed van Arabieren, Noormannen, Romeinen en Byzantijnen. [bewerk] Bezienswaardigheden in en rondom Palermo Archeologisch museum, Museo Archeo logico Regionale Ignazio Mormino: museum van kunst en archeologie Paleontologisch museum Regionale galerij van SiciliŽ Risorgimento: nog een museum Oratorio del Rosario di Santa Cita, oratorium Teatro Biondo Teatro Massimo San Domenico, Basiliek, ťťn van de interessantste barokkerken van Palermo Piazza Marina, hoofdplein in Oud-Palermo in de wijk Kalsa met vele palazzo's met: Santa Maria della Catena Piazza Marina, plein Museo Internazionale delle Marionette, marionettenpoppenmuseum La Gancia, kerk Palazzo Abatellis, met veel kunst Piazza della Vittoria, plein in Zuid-Palermo met: Porta Nuova Cappella Palatina, basaliek met mozaÔeken PalermoPalazzo dei Normanni San Giovanni degli Eremiti Palazzo Arcivescovile en museo Dioceano, Dioceaans museum Kathedraal, met een mengeling van vele bouwstijlen, uit 1184 Piazza Vittoria Catacombe Monte Pellegriono, 429 hoge berg in natuurparkCosa Nostra is de naam van de overkoepelende organisatie die de verschillende Siciliaanse maffiafamilies herbergt. De belangrijkste families uit deze (criminele) organisatie zijn die van Catania, Palermo, maar vooral die van Corleone, die halfweg de jaren negentig de macht binnen de Cosa Nostra naar zich toe hebben weten te trekken. Ondanks dat het bestaan van deze criminele organisatie lange tijd werd ontkend, heeft de organisatie van oudsher connecties met het bedrijfsleven en de politiek. De Italiaanse christendemocratische partij Democrazia Cristiana was betrokken bij de maffia, waarbij Giulio Andreotti die enige malen minister en minister-president geweest is, een grote rol heeft gespeeld. De christendemocraten werden op hun beurt gesteund door de VS vanwege de angst voor het communisme. Ook in de USA bestaat een maffia van Siciliaanse immigranten die La Cosa nostra wordt genoemd en die mogelijk de Cosa nostra in ItaliŽ steunt. Na de processen in de jaren negentig is het rustig geworden in Palermo, de tijd van brute moordaanslagen op klaarlichte dag lijkt voorbij. Toch speelt de maffia nog steeds een rol in de Siciliaanse maatschappij. Inhoud [Niet tonen] 1 Geschiedenis 1.1 Oorsprong 1.2 De antimaffia 1.3 Het fascistische tijdperk 1.4 1945-1975 1.5 Maffiaoorlog 1.6 De maxiprocessi 1.7 De aanval op de staat 1.8 Het antwoord van de staat 2 Huidige situatie 2.1 Nieuwe topmannen 3 Structuur 4 Economie 5 Zie ook 6 Maffiosi van Cosa Nostra 7 Contacten van Cosa Nostra 8 Vermoord door Cosa Nostra 9 Bestrijders van Cosa Nostra [bewerk] Geschiedenis [bewerk] Oorsprong Cosa nostra ontstond in de beginjaren van de 19e eeuw uit de sociale klasse van de "massari", de "fattori" (rentmeesters) en de "gabellotti" (geldhouders) die het dagelijks beheer hadden over de landgoederen van de Siciliaanse adel, en de "braccianti" dagloners die er werkten. Het waren gewelddadige mensen, die de schakel vormden tussen de laatste feodale eigenaars en de laatste horigen in Europa: en om hun mťtier beter uit te kunnen oefenen omgaven zij zich met "scagnozzi": ingehuurde en omgekochte trawanten, een soort lijfwachten. Deze groepen werden snel permanent en werden sektes, broederschappen of bendes genoemd. Het eerste document waarin melding wordt gemaakt van een maffiabende dateert van 1837, waarin Pietro Calŗ Ulloa, de "procuratore generale" van Trapani, aan zijn superieuren in Napels melding maakt van de activiteiten van vreemde sektes die zich toeleggen op misdadige bedrijven die ook ambtenaren corrumpeerden. De uitdrukking [Maffia] kwam vanaf 1863 in zwang door het succesvolle Siciliaanstalige toneelstuk I mafiusi di la Vicaria van Giuseppe Rizzotto en Gaetano Mosca, dat in het Italiaans, Napolitaans en Milanees werd vertaald, zodat het begrip over heel ItaliŽ werd verspreid. De maffia was dus een entiteit buiten de staat, maar wel nauw ermee verbonden. Doordat SiciliŽ vanaf 1860 deel ging uitmaken van het unitaire ItaliŽ werd het reeds ingezette proces van de ontmanteling van de op het platteland nog bestaande feodale structuur versneld. Dit gebeurde toen de Sicilaanse economie werd geÔntegreerd in die van de rest van het land. Bovendien nam de Piemontese regering de plaats in van de Bourbons, zonder dat zij er echter in slaagde een goede verhouding met de Siciliaanse maatschappelijke structuur te verkrijgen. Dit was de noodzaak voor de grootgrondbezitters van het binnenland om zich aan de hulp van iemand toe te vertrouwen die hun een effectieve en totale controle over hun bezittingen kon garanderen. Dit is de verklaring waarom de ontwikkeling van de maffia door het Risorgimento werd bevorderd. [bewerk] De antimaffia Het is niet mogelijk om het fenomeen Cosa nostra volledig te begrijpen zonder een verhandeling over de beweging die zich sinds het ontstaan van de maffia tegenover haar geplaatst heeft. De antimaffiabeweging kan volgens drie criteria worden onderverdeeld: Spontaan: voortkomend uit individueel initiatief, bijvoorbeeld Peppino Impastato, Libero Grassi en Pino Puglisi. Georganiseerd: organisaties met het oogmerk om de maffia te bestrijden en een wettelijke structuur te scheppen, zoals de Fasci siciliani opgericht aan het einde van de 20e eeuw, het Centro di Documentazione Peppino Impastato, en organisaties als Sos impresa en Libera. Van staatswege: bijvoorbeeld de pentiti-wetgeving, de Wet 41 bis over het strenge gevangenisregime, het oprichten van de Direzione investigativa antimafia (DIA) en de Direzione Distrettuale Antimafia (DDA). Maar de voorloper was echter de anti-maffiapool welke in de jaren zestig werd opgericht na een bloedige maffia oorlog. Deze pool van magistraten en onderzoeksrechters had maar een taak en dat was het bestrijden van de maffia. Deze pool werd korte tijd stil gelegd en eind jaren zeventig weer opgericht na enkele excellente kadavers (vermoorde mensen met een hoge maatschappelijke functie). Deze pool onder leiding van Antonino Caponetto boekte vooral grote successen halverwege de jaren '80 van de hand van Giovanni Falcone en Paolo Borsellino. Deze twee werden de kopstukken in de strijd tegen de maffia. Door hun toedoen werd de maffia erkend als een georganiseerde criminele organisatie en konden maffiabazen voor het eerst veroordeeld worden voor moorden die ze niet eigenhandig hadden gepleegd, maar door de theorie van Buscetta (een kroongetuige, pentito) kon de Cupola aansprakelijk worden gesteld. Echter beide magistraten werden in 1992 vermoord waardoor toen pas de DIA enz werden ingevoerd. [bewerk] Het fascistische tijdperk De eerste aanvallen op de macht van de maffia kwamen van Benito Mussolini, die in 1925 Cesare Mori naar SiciliŽ zond met de opdracht om de maffia met alle middelen uit te roeien. Deze installeerde zich in Palermo op 22 oktober van dat jaar en verwierf al gauw de bijnaam Prefetto di ferro (de IJzeren prefect). Mori ging spijkerhard te keer tegen met name de kleine en middelmatige vis van Cosa nostra, gebruikmakend van de medewerking van de grootgrondbezitters en de kleinere bezitters van onroerend goed. Zonder aandacht voor rechtsbeginselen richtten de inspanningen van Mori zich vooral op het behalen van een consistent aantal veroordeelden dat hij aan de Duce kon rapporteren als bewijs van het succes van zijn operatie. Honderden en honderden mannen werden gearresteerd en veroordeeld tijdens korte rechtszaken, zoals de boss Don Vito Cascio Ferro die de cel inging ondanks totale afwezigheid van bewijs. Na enkele spectaculaire arrestaties van capo's voelden zelfs de topmensen van Cosa nostra zich niet meer veilig en kozen ze een uitweg: een deel emigreerde naar de Verenigde Staten anderen werden lid van de fascistische partij. Toen de IJzeren prefect ettelijke connecties tussen vooraanstaande figuren van de fascistische partij en maffiose families ontdekte, werd hij gepromoveerd en ontheven van zijn taak. De grenzen van zijn handelen zou hij in opvolgende tijden leren kennen, toen hij tot senatore del regno (rijkssenator) werd benoemd voor zijn bestrijding van de maffia. Onder andere, de brute buitenwettelijke middelen gebruikt door de politie in verschillende acties uitgevoerd om het fenomeen maffia uiteen te slaan, leidden portarono tot een vergroting van het wantrouwen van de bevolking tegen de staat, en dat wakkerde nou net een van de belangrijkste bestaansredenen van de maffia aan. Desondanks is het een feit dat Mori de eerste Italiaanse onderzoeker was die liet zien dat de maffia bestreden kon worden met een strijd zonder kwartier, zoals later Giovanni Falcone ook staande zou houden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren het de Amerikanen die Cosa nostra terug aan de macht hielpen op SiciliŽ. Verscheidene Italoamerikaanse bosses die in de VS in de cel zaten (waaronder Lucky Luciano en Vito Genovese), werden gecontacteerd door de CIA, en met de belofte van invrijheidstelling werden ze belast met het verzekeren van de geallieerde verovering van het eiland. Naast deze Amerikaanse maffiabazen werden ook Siciliaanse dons ingeschakeld, waaronder Vincenzo Di Carlo, Calogero Vizzini en Giuseppe Genco Russo. [bewerk] 1945-1975 Na de Tweede Wereldoorlog onderging de Siciliaanse samenleving een grondige gedaanteverwisseling. Het gewicht van de landbouw in de economie nam af ten faveure van andere sectoren zoals de handel en de dienstensector. In deze periode werd het overheidsbestuur op SiciliŽ de belangrijkste entiteit in de economie. Cosa nostra wist natuurlijk de vruchten te plukken van deze verandering en katapulteerde zichzelf naar de nieuwe belangrijkste sociale en economische sectoren. Om hierin te slagen, moest Cosa nostra nog meer dan voorheen de contacten met de politiek omhelzen, met name met de politici van de grootste partij in ItaliŽ en op SiciliŽ: de Democrazia Cristiana. Uit deze overeenkomst trok de maffia de winst (door oneerlijke aanbestedingen) uit het verwerven van opdrachten voor bouwkundige projecten voor de infrastructuur en voor de nieuwe wijken van de grote steden, door de inning van belasting voor rekening van de staat en voor het aannemen van personeel voor de verschillende staatsorganen. De DC als partij won erbij omdat Cosa nostra, door haar greep op haar territorium, in staat was om grote hoeveelheden stemmen te ronselen; de politici hadden individueel baat bij de grote sommen geld waarmee zij werden omgekocht. Het is dus logisch dat de staat tot aan het eind van de jaren '70, toen de situatie begon te veranderen, het bestaan van de maffia heeft ontkend. [bewerk] Maffiaoorlog Het overschakelen van de smokkel van sigaretten op de veel winstgevender drugshandel betekende een grote verandering in de structuur en methodes van Cosa Nostra. De traditionele bevelsstructuur verzwakte, en in 1978 barstte een onderlinge maffiaoorlog uit die ook de interne onderverdeling in families deed ontploffen - en dat was de belangrijkste noviteit!: deze oorlog bestond eigenlijk uit een campagne ter vernietiging en beschadiging van de andere rivaliserende facties door de Corleonesi, die er op deze wijze in slaagden om zich van een ongeŽvenaarde dominante positie binnen Cosa nostra te verzekeren. De Corleonesi, wier exponenten op dat moment Luciano Liggio, toen in de gevangenis, Bernardo Provenzano en Toto Riina waren, waren een extreem meedogenloze groep, die om hun macht te demonstreren een reeks opmerkelijke moorden pleegden, waarbij ze alle overheidsdienaars die een obstakel konden zijn uit de weg ruimden: zo stierf de generaal van de Carabinieri Carlo Alberto Dalla Chiesa, held van de strijd tegen het terrorisme, vermoord door de maffia in Palermo precies 100 dagen na zijn installatie. Ook vermoord werden Pio La Torre, Rocco Chinnici, Piersanti Mattarella, prefect van de regio SiciliŽ, Ninni Cassarŗ en vele anderen. In deze periode doken ook lokale filialen van Cosa nostra op in Lombardije, Latium en de Marche. [bewerk] De maxiprocessi De wreedheden begaan tijdens de maffiaoorlog in die jaren dreven echter ook enige maffiosi naar samenwerking met de overheid. Onder hen was maffiabaas Tommaso Buscetta, die in 1984 Giovanni Falcone voor de eerste maal ontmoette. Buscetta koos ervoor om deze magistraat te vertrouwen en begon te praten, waarmee hij brak met de Omerta. Met zijn onthullingen konden Falcone, Borsellino en hun team de beroemde maxiprocessi di Palermo opzetten waarin maar liefst 1400 personen werden aangeklaagd. Hiermee brachten zij de eerste harde klap toe aan Cosa nostra. [bewerk] De aanval op de staat Op dit eerste proces volgden nog verschillende andere. Het was een tijd van interne vergiftiging van de Italiaanse magistratuur en politiek, terwijl de maffia probeerde weer op te krabbelen: in het begin van de jaren '90 reorganiseerde de Corleonesi-clan dat wat over was gebleven van Cosa nostra en begon het een reeks terroristische aanslagen met de aanslag van de Via dei Georgofili in Florence en de bom in de pinacotheek van Milaan. De meest beruchte aanslagen waren echter de aanslag van Capaci en de aanslag van de Via d'Amelio bij welke Giovanni Falcone het leven liet, samen met zijn echtgenote Francesca en een deel van hun escorte. Zijn opvolger Paolo Borsellino werd enkele maanden later ook geliquideerd. [bewerk] Het antwoord van de staat Als gevolg van de aanslagen ontstond een reveil in de tot dan toe behoorlijk apathische Siciliaanse samenleving, dat geleid heeft tot een oppositie tegen de maffia. De angst, de omertŗ en de traditionele gedaante van Cosa nostra sembravano leken verdwenen voor het overgrote merendeel van de bevolking, die genoeg had van al het bloedverspillen. Op Sicilia werden in haast alle gemeentes, provinciehoofdsteden en in de regio de maffia vijandig gezinde progressieve politici gekozen die tot alles bereid waren om de maffia te bestrijden. Haast iedere dag en vrijwel overal werden lezingen gegeven over wettigheid en de burgerlijke vorming, waarin de plek van de onderwijzer werd ingenomen door tegen de maffia gekeerde rechters, officieren van justitie en ouders van slachtoffers. Daarbovenop kwam het militaire antwoord van de staat, die met de operatie Vespri Siciliani (Siciliaanse vespers) een goede 20.000 soldaten naar het eiland stuurden (van 25 juli 1992 tot 8 juli 1998) kwetsbare objecten zoals rechtbanken, woningen van officieren van justitie, luchthavens, havens enz. Een citaat van Francesco Forgione: "la Sicilia del dopo stragi somiglia piý alla Colombia che non all'isola libera, aperta, gioiosamente mediterranea che abbiamo conosciuto da secoli" ("Het SiciliŽ van na de aanslagen lijkt meer op Colombia dan op het vrije, open, plezierig mediterrane eiland dat we al eeuwen kennen"). De taakvervulling van het leger, ondanks de verschillende kritieken dat hij het eiland gemilitariseerd zou hebben, was uitermate gunstig op het gebied van de plaatselijke veiligheid. De misdaad daalde behoorlijk en er vonden opnieuw enkele belangrijke arrestaties plaats, waaronder die van Toto Riina en Leoluca Bagarella. Daar komt nog bij dat de openbare aanklager Giancarlo Caselli naar Palermo kwam, op 15 januari 1993 dezelfde dag dat Riina gearresteerd werd. De inspanningen van het openbaar ministerie werden verhevigd, niet alleen dankzij de aanwezigheid van het leger, maar ook door het werk van de succesvolle Caselli. [bewerk] Huidige situatie Ook al is "Cosa nostra" niet meer zo zichtbaar als vroeger, dit betekent niet dat zij verdwenen is. Cosa nostra heeft er de voorkeur aan gegeven om zich uit de openbaarheid terug te trekken en onzichtbaar veel effectiever te werk te gaan. Dit betekent ook niet dat de maffia nu minder gevaarlijk is, zij heeft nog steeds contacten met de politieke wereld. Veel progressieve burgemeesters, provinciale en regionale bestuurders zijn inmiddels weer vervangen door personen die net als de grote maffiabazen tijdens de grote antimaffiaprocessen verborgen bleven. Zonder de steun van de maatschappij kunnen de onderzoeksactiviteiten van de ordediensten en justitie geen relevante resultaten voortbrengen. De politieke wil ontbreekt inmiddels ook om nog langer jacht te maken op de maffia en de maffiosi. Noch rechts noch links zien dit als een prioriteit. Dit bleek bijvoorbeeld uit de schokkende woorden van minister Lunardi van mei 2002 waarbij hij verklaarde dat het noodzakelijk is om met de maffia samen te leven. De VN-commissaris voor de strijd tegen misdaad en drugs, Pino Arlacchi, heeft echter op een VN-congres over misdaad en drugshandel verklaard dat de maffia in 2010 definitief verslagen zal zijn. Op 11 april 2006 is er een doorbraak gekomen in de strijd tegen de Maffia. Bernardo Provenzano, tot op dat moment de hoogste Maffiabaas, werd na een zoektocht van 43 jaar opgepakt op een boerderij nabij Corleone in SiciliŽ. Toch bewijst dit maar weer dat de Cosa Nostra genoeg contacten binnen de politiek heeft om zo'n persoon voor zo'n lange tijd te doen verdwijnen. Over de opvolging wordt ook verwacht dat deze nieuwe leider(s) genoeg contacten met corrupte politici hebben. Met de arrestatie van Provenzano is het laatste vooraanstaande lid van de clan der Corleonezen gepakt. [bewerk] Nieuwe topmannen Na de arrestatie van Provenzano worden er twee personen genoemd als nieuwe baas der bazen. Het gaat hier om Salvatore Lo Piccolo (58) en Matteo Messina Denaro (44). Piccolo is al 23 jaar onvindbaar voor de politie en is de koning van de westelijke wijken van Palermo. Messina Denaro is een echte maffioso van de nieuwe generatie en staat bekend om zijn goede relaties in politiek. Na de arrestatie van Provenzano is Denaro de meest gezochte Italiaanse crimineel. [bewerk] Structuur De informatie over de interne organisatie van Cosa nostra danken we aan het werk van Giovanni Falcone, de eerste Italiaanse magistraat die regelmatig met succes de maffia wist te bestrijden. De organisatie van Cosa nostra is strict gecompartimenteerd in zgn. famiglie (families) waarin alle betrokkenen (nu 2005) ongeveer 5000 man elkaar kennen en bestuurd worden door een capomandamento (districtscommandant): iedere familie beheerst een duidelijk afgebakend gebied, dat in zones is onderverdeeld die bestuurd worden door een capobastone (stafcommandant). Elke capomandamento vertegenwoordigt de eigen familie in de cupola (koepel), een collegiaal orgaan dat het bestuur over Cosa nostra uitoefent. In de laatste jaren, na de reorganisatie gevolgd op de slagen die door de overheid werden toegebracht, is de structuur die al erg eenvoudig was zo mogelijk nog minder verticaal en minder gelokaliseerd. Men schat (harde feiten ontbreken tot nog toe) dat de nieuwe families van Cosa nostra verdeeld zijn op functie, in plaats van op territorium. De criminele strategie van Cosa nostra is tweezijdig: van de ene kant het zekerstellen van het beheersen van het territorium waar zij is gevestigd, van de andere kant het uitoefenen van een soort belasting op alle bedrijfsmatige activiteit in dat gebied (de zogeheten pizzo ("beschermingsgeld") en de nietsontziende en directe bestraffing van wie dan ook die de rondgestuurde voorschriften overtreedt, en het corrumperen van de politieke macht en de functionarissen van de staat, met smeergeld en stemmen, om zo een onschendbaarheid te verkrijgen en een voet tussen de deur van het systeem om zo de politieke macht naar eigen goeddunken te kunnen misbruiken. Deze combinatie van onschendbaarheid en macht biedt Cosa nostra de mogelijkheid om om het even welke vijand het hoofd te bieden, hetzij andere misdadigers, hetzij overheidsorganen. Ze zijn ervan verzekerd dat zij altijd een beschermde vluchtplaats hebben en invloedrijke vrienden tot wie zij zich kunnen wenden. [bewerk] Economie Uit recente (2004) gegevens van Eurispes blijkt dat Cosa nostra ? 8 miljard euro per jaar verdient aan drugshandel, ? 2,8 miljard aan economische witteboordencriminaliteit (corrupte aanbestedingen, witwassen van zwart geld), ? 176 miljoen miljoen aan de prostitutie 1,5 miljard aan de wapenhandel en 351 miljoen aan uitpersing en woekerrentes. Dit alles betekent een jaaromzet van ongeveer ? 13 miljard.

Het Colosseum

Het Colosseum

In Rome vertellen talloze indrukwekkende monumenten je de eeuwenoude geschiedenis van het land. Tempels en paleizen uit de Romeinse tijd worden afgewisseld met sfeervolle terrassen en eigentijdse restaurantjes. Het imposante Collosseum waar gladiatoren elkaar bevochten, werd in de eerste eeuw na Christus door de keizers gebouwd en bood plaats aan maar liefst 50.000 toeschouwers.

huis kopen italie

huizen italie

italiaanse recepten

italie noord

italie rome

kaart italie

kamperen italie

landkaart italie

majeur

weer italie

italiŽ

toscane

Camping Italie

venetie Italie

appartement italie

campings italie

campings toscane

gardameer italie

hotel italie

hotel venetie

hotels italie

Italie 4

De Italiaanse filmindustrie ontstond tussen 1903 en 1908. In de jaren tien worden in de grote steden de eerste bioscopen gebouwd en productiemaatschappijen opgericht. De historische films in ItaliŽ zijn erg in trek. Een van de eerste is La Presa di Roma (1905) van Filoteo Alberini. Daarnaast ontwikkelt zich de komedie en daarna komt al snel het melodrama in de mode. Tijdens de Eerste Wereldoorlog daalt de productie enorm. Door het onrustige politieke en sociale klimaat en de economische problemen leidde de Italiaanse cinema een onbetekenend bestaan. Daarin komt een kentering in de jaren dertig, onder invloed van Mussolini. De overheid beperkt de import van Amerikaanse films en er is meer subsidie voor film. In 1937 wordt Cinecittŗ, de grootste Italiaanse filmstudio, gebouwd. De periode van de Tweede Wereldoorlog is bepalend geweest voor de Italiaanse film, omdat toen het neorealisme ontstond. Dit begon zich af te tekenen in films als Uomini sul Fondo (1941) van Francesco De Robertis en Quattro Passi fra le Nuvole (1942) van Alessandro Blasetti. De neorealistische films worden op locatie gedraaid, zonder kunstlicht, en geven zodoende een realistisch beeld en ook inhoudelijk zijn ze realistisch. Amusement lijkt op dat moment ongepast en de films geven een beeld van de sociale onvrede van na de oorlog. In de jaren vijftig grijpt men weer terug op de komedies. De commedia all?Italiana is altijd populair gebleven en vormt de ruggegraat van de Italiaanse cinema. Ook de Hollywoodfilm komt weer terug op de markt. In de jaren zestig begint de echte bloeitijd van de Italiaanse film, die nationaal en internationaal zeer geliefd raakt. Federico Fellini maakt La Dolce Vita (1960) en Marcello Mastroianni, Sophia Loren en Guilietta Masina worden internationale sterren. Pier Paolo Pasolini, Bernardo Bertolucci, de gebroeders Paolo Taviani en Ettore Scola worden bekend als regisseurs. In de jaren zeventig zorgt de televisie voor een ware crisis in de film. De productie loopt fors terug, dit wordt veroorzaakt door de toenemende populariteit van de televisie en door teruglopende subsidiŽring. Tevens hebben de commerciŽle omroepen ook invloed op dit filmklimaat. Staatsomroep Radio Audizioni Italiane besteedde altijd veel aandacht aan producties uit eigen land en droeg ook financieel daar aan bij. Als tegenwicht begonnen de commerciŽle omroepen, met als belangrijkste Fininvest van Berlusconi, goedkope B-films uit te zenden. Dit waren voor een belangrijk deel oude Hollywoodproducties. In de jaren tachtig en negentig komen er nieuwe talenten, maar de concurrentie van de televisie blijft sterk. Men grijpt liever terug op oude films en op Hollywoodproducties. Mediterraan klimaat Ga naar: navigatie, zoek De term mediterraan klimaat verwijst naar het klimaat in landen rond de Middellandse Zee. De zomers zijn warm en de winters, waarin de meeste regenval plaatsvindt, zijn zacht. Het mediterraan klimaat maakt onderdeel uit van de subtropische klimaatzone. Men treft dit klimaat aan rond de Middellandse Zee, maar ook in het zuidelijk deel van CaliforniŽ, Chili, zuidelijk en zuidwestelijk AustraliŽ en de Kaapprovincie in Zuid-Afrika. De aanwezigheid van een grote watermassa zorgt altijd voor een matigende werking op de temperatuursverschillen. De winterse regenval wordt veroorzaakt door cyclonen die zich op gematigde breedtegraden bevinden. Deze cyclonen voeren vochtige lucht van over de zee aan waar het door condensatie als regen neervalt. [bewerk] Plantengroei Door de grote variatie in regenval vertoont het Middellandse-Zeeklimaat een speciaal aangepaste plantengroei. Veel planten hebben taaie bladeren die weinig water afgeven. Vaak zijn deze bladeren voorzien van een extra waslaag. Voorbeelden hiervan zijn de pijnboom, de olijfboom, de kurkeik. De langdurige droogte verhoogt ook het gevaar op bosbranden. Sommige planten zijn zelfs hieraan aangepast, zij hebben zaden die pas na een brand ontkiemen, om onmiddellijk in een vruchtbare asrijke grond te groeien. [bewerk] Film Door de langdurige zomer en de vele zonnige dagen biedt dit klimaat een regelmatige constante belichting. Om die reden streek de filmindustrie in Hollywood neer en in Europa in Cannes met zijn filmfestival, jaarlijks in de derde week van mei. SiciliŽ (Italiaans: Sicilia Oud-Grieks Trinakria = het eiland met de drie punten dit is tevens de naam van de vlag) is een eiland en een autonome regio van ItaliŽ. Gelegen in de Middellandse Zee, tussen de, op het Italiaanse vasteland gelegen, regio CalabriŽ in het noordoosten en het Noord-Afrikaanse land TunesiŽ in het zuidwesten. De eilandstaat Malta ligt ten zuiden van SiciliŽ. Tot de autonome regio SiciliŽ behoren ook, de Liparische of Eolische Eilanden, het eilandje Ustica, de Egadische Eilanden, het eiland Pantelleria en de Pelagische Eilanden. De laatste twee liggen voor de kust van TunesiŽ en horen geologisch tot het Afrikaanse continent. Inhoud [Niet tonen] 1 Geschiedenis 2 Demografie 2.1 Bevolking 2.2 Taal 3 Bestuurlijke indeling 4 Geografie 4.1 Landschap 4.2 Steden, gemeentes 5 Cultuur 6 Klimaat 7 Vervoer 8 Eten en drinken 9 Externe links [bewerk] Geschiedenis Zie Geschiedenis van SiciliŽ voor het hoofdartikel over dit onderwerp [bewerk] Demografie [bewerk] Bevolking Het eiland is vooral bekend van de grote aantallen immigranten die het heeft geleverd aan de Verenigde Staten, de oorsprong van de maffia, het toenemende toerisme en de nog steeds zeer actieve vulkaan de Etna. [bewerk] Taal Op SiciliŽ wordt naast het Italiaans Siciliaans gesproken, dat nauw verwant is aan het dialect van CalabriŽ. Het Siciliaans wordt ook wel als afzonderlijke taal beschouwd. [bewerk] Bestuurlijke indeling SiciliŽ bestaat uit negen provincies. De provincies Agrigento, Caltanissetta, Catania, Enna, Messina, Palermo, Ragusa, Syracuse, Trapani. [bewerk] Geografie [bewerk] Landschap In het oosten, nabij Catania, bevindt zich de vulkaan de Etna die als een enorme bult in het landschap alom aanwezig is. Daaromheen bevindt zich relatieve vlakte. Hier worden grote hoeveelheden fruit verbouwd. In west en centraal SiciliŽ wordt het landschap gedomineerd door heuvels. Als ťťn ding opvalt is het de droogte, in de zomer domineert de kleur goudbruin in de heuvels, met uitzondering van vele citroen- en sinaasappelplantages, vooral ten westen van Catania, waar bevloeiing aanwezig is. In het noorden bevinden zich grote groene wouden. Precies in het midden ligt het enige wat grotere (eivormige) meer, het lago Pergusa (1x 1,5 km). [bewerk] Steden, gemeentes De hoofdstad is Palermo. Enkele andere grote steden zijn: Catania Syracuse Enkele gemeentes op SiciliŽ zijn: Alcamo Avola Cefalý San Giovanni la Punta San Vito lo Capo Santo Stefano di Camastra Taormina Zie ook: Gemeentes van de Italiaanse provincie Agrigento Gemeentes van de Italiaanse provincie Caltanissetta Gemeentes van de Italiaanse provincie Catania Gemeentes van de Italiaanse provincie Enna Gemeentes van de Italiaanse provincie Messina Gemeentes van de Italiaanse provincie Palermo Gemeentes van de Italiaanse provincie Ragusa Gemeentes van de Italiaanse provincie Syracuse Gemeentes van de Italiaanse provincie Trapani [bewerk] Cultuur SiciliŽ is in de geschiedenis vele malen van eigenaar gewisseld en de betreffende volken hebben allen hun cultuurschatten achtergelaten. Griekse cultuurschatten vindt men in Agrigento, waaronder de fameuze Concordiatempel, Syracuse met zijn theaters Selinunte Segesta. In Taormina is een groot Grieks-Romeins theater. In de Dom van Monreale en en Capello Palatina in Palermo hebben de noormannen kunstwerken achtergelaten. Romeinse mozaÔeken zijn te bewonderen in de Romeinse villa Casale in Piazza Armerina. Verder vindt men op beperktere schaal nog resten van de Arabische periode. Uit de Byzantijnse periode is weer vrij veel bewaard gebleven waaronder de Dom van Syracuse en vele ander religieuze bouwwerken. [bewerk] Klimaat Op SiciliŽ is een Middellandse Zeeklimaat met warme zomers en zachte regenrijke winters. [bewerk] Vervoer Er is een bootverbinding met ItaliŽ vanuit Messina. Luchthavens zijn er in Catania en Palermo. In Catania is er sinds 1999 een Metro [bewerk] Eten en drinken Op SiciliŽ is evenals in ItaliŽ zeer bekend om zijn pasta en pizza. Zie ook andere Italiaanse gerechten. Tevens wordt er veel koffie en wijn gedronken.Italiaanse industrie Ga naar: navigatie, zoek Na Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk is ItaliŽ de vierde industriestaat van Europa. De ijzer- en staalindustrie bevindt zich hoofdzakelijk in de Povlakte en in Midden-ItaliŽ (Terni). De machine-industrie bevindt zich vooral in het Noorden. Zo staat Turijn bekend om zijn auto-industrie (FIAT), motoren en vliegtuigen. In Milaan vindt men rollendmaterieelbouw (Ansaldobreda), elektrotechniek (Marelli), auto-industrie (Alfa Romeo), scooters en motoren (Autobianchi). Genua heeft grote scheepswerven (Ansaldo). Andere belangrijke industriesteden zijn: Pavia, Vicenza, Brescia, Bologna en Legnano. Ook wat de chemische industrie betreft zijn Milaan en Turijn erg belangrijke steden. In deze steden zijn belangrijke hoofdgebouwen gevestigd van o.a. Pirelli en Montedison. ItaliŽ is een van de grootste chemische industriŽn in de wereld. De voedselindustrie is minder geconcentreerd in een bepaald gebied. Pastafabrieken zijn vooral in Zuid-ItaliŽ en op SiciliŽ te vinden. De tomaten- en groenteteelt vindt men vooral rond steden als Napels en Salerno. Andere belangrijke steden zijn Milaan (panettone) en Perugia (chocolade). De meubelindustrie is vooral gecentreerd in het gebied tussen Milaan en Como, en het gebied ten zuiden van Pisa. Tenslotte vormt ook de cementindustrie een belangrijke sector van de Italiaanse industrie. De grondstoffen voor het cement (kalk en mergel) zijn vooral te vinden in de Alpen en in het Monferratogebied in het Zuiden van PiŽmont. Italiaanse infrastructuur Ga naar: navigatie, zoek De grootste obstakels voor de italiaanse infrastructuur worden gevormd door de Alpen en de Apennijnen, wat echter niet betekent dat het net van verkeersverbindingen daarom per definitie slechter geregeld is. Het spoorwegennet omvat 20.000 km, waarvan ruim 12.000 km geŽlektrificeerd. Het wegennet heeft een totale lengte van 305.000 km, waarvan 6100 km snelweg (autostrada). Genua is de belangrijkste haven van het land. Andere belangrijke havens zijn VenetiŽ, Napels, Savona, Livorno, La Spezia, Tarente en TriŽst. De binnenscheepvaart daarentegen is minder belangrijk. Het land heeft in totaal 25 internationale en 36 nationale luchthavens, waarvan Fiumicino (Rome), en Linate (Milaan) de grootste zijn.La Repubblica Ga naar: navigatie, zoek Om technische redenen begint de titel van dit artikel met een hoofdletter. De correcte schrijfwijze is la Repubblica. Het dagblad La Repubblica is ťťn van de belangrijkste Italiaanse kranten met als thuisbasis Rome. De krant staat op de tweede plaats wat betreft de verkochte exemplaren maar op de eerste plaats wat betreft het aantal lezers en is de enige krant die een aanzienlijke verspreiding over alle provincies van het land heeft. 14 januari 1976 wordt de krant opgericht door hoofdredacteur Eugenio Scalfari, ex-PSI-parlamentariŽr en oprichter van het weekblad L?Espresso, vanuit een joint venture tussen Editoriale L?Espresso en Arnoldo Mondadori Editore. Aan het eind van het jaar is de oplage van het dagblad al meer dan 100.000 exemplaren per editie. In 1979 heeft de krant, met een sluitende begroting, een oplage van 180.000 exemplaren. Deze krant bracht een drievoudige vernieuwing in de Italiaanse dagbladjournalistiek, namelijk qua vorm, qua inhoud en qua verspreiding. Bij de vorm werd gekozen voor het tabloid-formaat van 31,5 bij 47.5 centimeter dat makkelijker hanteerbaar is. De vernieuwing wat betreft de inhoud was het feit dat La Repubblica begon met een aantal pagina?s waarin het meest belangrijke nieuws werd vermeld, onafhankelijk van de vraag in welke deelrubriek dat thuishoorde. Dit leidde tot de crisis van de terza pagina omdat op de derde pagina traditioneel de culturele beschouwingen werden afgedrukt. Innoverend was verder dat La Repubblica gebruik maakte van korte, tot de verbeelding sprekende koppen en over het algemeen van een pakkende presentatie. La Repubblica heeft zich ontwikkeld tot de eerste echte nationale krant van ItaliŽ want hoewel de krant in Rome gedrukt wordt, had in 1990 geen van de andere grote kranten zo?n evenwichtige nationale dekking. De opkomst van La Repubblica veroorzaakte een enorme crisis bij de Corriere della Sera die bijna tot de ondergang van de krant leidde. De tweede helft van de jaren tachtig stond in het teken van een voortdurende strijd tussen de Corriere della Sera en La Repubblica om de vraag wie zich de grootste algemene krant van ItaliŽ mocht noemen. In 1986 werd als financiŽle bijlage ?Affari e finanza? geÔntroduceerd en in 1987 de bekende wekelijkse bijlage ?Il Venerdž?. In 1995 vindt bij La Repubblica een grafische revolutie plaats door de voorpagina?s en de reclameadvertenties in kleur af te drukken. In 1996 wordt Ezio Mauro, afkomstig van La Stampa, de nieuwe hoofdredacteur. La Repubblica maakt nu deel uit van het uitgeversconsortium Gruppo Editoriale L?Espresso Spa en heeft in 2005 gemiddeld 626.000 exemplaren verkocht.Silvio Berlusconi Ga naar: navigatie, zoek Silvio Berlusconi (Milaan, 29 september 1936) was van 2001 tot 2006 de premier van ItaliŽ. Hij is de leider van Forza Italia en eigenaar van een Italiaans media-imperium. Forbes Magazine zet Berlusconi bovenaan de lijst van rijkste Italianen, met een vermogen dat naar schatting 7 miljard euro bedraagt (in 2002). Berlusconi is een van de eigenaren van de Italiaanse voetbalclub AC Milan. Toen hij jong was werkte Berlusconi met zijn vriend Confalonieri (andere belangrijk hedendaags politicus) op cruiseschepen om geld te verdienen als muzikant en entertainer. Naast muziek schrijft Berlusconi ook boeken. Berlusconi en zijn voorstanders zijn van mening dat Berlusconi, door het land als een bedrijf te leiden, de efficiŽntie van het politieke proces sterk verbeterd heeft. Als bewijs wordt daarbij het grote aantal nieuwe regelingen op divers gebied aangedragen. Voorts stellen voorstanders van zijn beleid, dat de Italiaanse deelname aan SFIR op daadkracht wijst. Inhoud [Niet tonen] 1 Forza Italia en premierschap 2 Ethiek en kritiek 2.1 Monopolie in de media 2.2 Corruptie 2.3 ControversiŽle uitspraken [bewerk] Forza Italia en premierschap In 1993, midden in de grootste politieke crisis die ItaliŽ gekend heeft, besloot Berlusconi de politiek in te gaan. Met zijn partij Forza Italia (Hup ItaliŽ), wilde hij het gat opvullen dat de geŽxplodeerde Democrazia Cristiana achterliet. De partij is erop gericht ItaliŽ als een bedrijf te besturen en staat voor vrijheid, familiewaarden en ondernemerschap. In 1994 werd Berlusconi voor het eerst premier van een centrum-rechtse coalitie, Huis van de Vrijheden. Dat duurde maar acht maanden, tot coalitiepartner Lega Nord de coalitie liet vallen. Tussen 1996 en 2001 zat Huis van de Vrijheden in de oppositie na de overwinning van de centrum-linkse coalitie L'Ulivo (De Olijfboom) van Romano Prodi. In 2001 haalde Huis van de Vrijheden opnieuw een meerderheid. Dit keer was de regering stabieler. Het Kabinet-Berlusconi II is de langstzittende regering in de geschiedenis van ItaliŽ. In 2005, nadat moeilijkheden waren ontstaan met de christen-democratische regeringspartner UDC (Centrumdemocratische Unie), nam Berlusconi ontslag en vormde vervolgens zijn derde kabinet, Kabinet-Berlusconi III. Bij de parlementsverkiezingen van 9 en 10 april 2006 leed Berlusconi een nipte nederlaag tegen de centrum-linkse coalitie. Hij verlangde echter hertelling van de stemmen. Het Italiaanse Hooggerechtshof bepaalde op 19 april dat Prodi in elk geval in het Huis van Afgevaardigden een meerderheid had behaald (van enkele tienduizenden stemmen). Op 2 mei 2006 heeft Berlusconi het ontslag van zijn regering ingediend. Naar verwachting zal zijn politieke tegenstander Romano Prodi gevraagd worden de volgende regering te vormen. [bewerk] Ethiek en kritiek Berlusconi heeft vele critici, vooral aan de linkerkant van het politieke spectrum. [bewerk] Monopolie in de media Silvio Berlusconi (links) en Bettino Craxi (rechts)Berlusconi is door tegenstanders zwaar bekritiseerd voor zijn greep op de media. De TV-stations van Berlusconi zijn de populairste van ItaliŽ. Als regeringsleider heeft hij ook duidelijke invloed op de publieke kanalen; samen geeft dit hem de macht over 90% van de Italiaanse media. De journalistenorganisatie Reporters zonder grenzen meende in 2004 dat de tegenstrijdige belangen van premier en mediamagnaat Berlusconi de diversiteit van de berichtgeving bedreigde. De Internationale Federatie van Journalisten deelt deze kritiek. Berlusconi en zijn medestanders antwoorden dat de oplossing van dit probleem niet ligt in de gedwongen verkoop of vergroting van de onafhankelijkheid van zijn media-imperium, maar in de creatie van meer kanalen om een alternatief te bieden. Berlusconi heeft diverse hem onwelgevallige journalisten ontslagen, naar eigen zeggen om een bestaande communistische vooringenomenheid van de publieke omroep op te heffen. Verder zijn verschillende kritische journalisten na kritische opmerkingen van Berlusconi door de omroep ontslagen of uit de programmering geschrapt. Door de Wet-Gasparri van Maurizio Gasparri in 2004 is het mediastelsel hervormd, waardoor Berlusconi zijn monopoliepositie in de media zou hebben vergroot. Hierdoor is ItaliŽ slechts het 77-ste land in de wereld qua persvrijheid. [bewerk] Corruptie Berlusconi werd in eerste instantie veroordeeld wegens verschillende misdrijven (meineed, omkoping, fraude). De door de regering van Berlusconi ingediende verjaringswetgeving en immuniteitswet leidden in beroep tot vrijspraak of ontslag van rechtsvervolging resp. seponering. Berlusconi wordt ervan verdacht om in diverse processen tegen hem of zijn bedrijf rechters te hebben omgekocht. Hijzelf beweert dat dit slechts een hetze tegen zijn persoon is. De regering-Berlusconi wist in juni een wet aangenomen te krijgen die bepaalde hoogwaardigheidsbekleders, waaronder in het bijzonder Berlusconi als premier, immuun voor vervolging maakten zolang ze hun post bekleedden. In januari 2004 werd deze wet echter ongrondwettelijk bevonden. Berlusconi tracht nu een nieuwe wet met dezelfde inhoud op meer deugdelijke wijze aangenomen te krijgen. Het proces tegen hem gaat weer verder, maar het lijkt erop dat zijn raadslieden, door de procesgang zo lang mogelijk te rekken, alsnog een veroordeling kunnen voorkomen. [bewerk] ControversiŽle uitspraken Silvio BerlusconiBerlusconi staat erom bekend dat hij vaak ongelukkige of controversiŽle uitspraken doet. Hiermee is hij al meerdere malen in een lastig parket gekomen. Twee bekende voorbeelden: Twee dagen na de aanslagen in New York en Washington op 11 september 2001, zegt Berlusconi: "We moeten ons bewust zijn van de superioriteit van onze beschaving, met zijn normen en waarden, welvaart voor de mensen, respect voor mensenrechten en godsdienstvrijheid. Dat respect bestaat zeker niet in de Islamitische wereld". Begin juli 2003, tijdens de eerste EU-vergadering onder zijn voorzitterschap, veroorzaakte hij groot tumult door de Duitse europarlementariŽr Schulz toe te bijten dat die geknipt zou zijn voor de rol van Kapo (door de Duitsers met toezicht belaste collaborerende medegevangene) in een nieuwe Italiaanse film over een nazi-concentratiekamp. De rel werd gesust nadat het lijkt alsof hij persoonlijk zijn excuses aan de Duitse Bondskanselier Gerhard SchrŲder aanbood. Later ontkent hij echter dat hij zijn excuses heeft aangeboden.De Italiaanse literatuur is literatuur die geschreven is in de Italiaanse taal. Ze ontstond in het begin van de 12e eeuw, ietwat laat vergeleken met literatuur van andere Romaanse talen zoals het Frans. De langere instandhouding van het Latijn in ItaliŽ speelde hierbij een grote rol en ook het regionalisme, gekenmerkt door de grote veelzijdigheid aan dialecten. Bekende namen uit de Italiaanse literatuur zijn onder andere Dante Alighieri (Divina Commedia), Boccaccio (Decamerone), NiccolÚ Machiavelli, Gabriele d'Annunzio, Sibilla Aleramo, Luigi Pirandello en Dario Fo. Inhoud [Niet tonen] 1 Italiaanse literatuur uit de 20 eeuw 1.1 Periode 1 van 1910-1945 1.1.1 Het moderne subject 1.1.2 Het ik en de oorlog 1.1.3 Vrouwelijke auteurs 1.2 Periode 2 van 1945-1968 1.2.1 Van neorealisme naar kritisch realisme 1.3 Periode 3 van 1968-2000 1.3.1 Het postmoderne subject 2 Belangrijke Italiaanse schrijvers [bewerk] Italiaanse literatuur uit de 20 eeuw De Italiaanse literatuur uit de 20e eeuw is onder te verdelen in 3 periodes: een periode van 1910-1945, een tweede van 1945-1968 en een laatste van van 1968-2000. Aan elk van deze periodes kunnen ťťn of meerdere thema's gelinkt worden. Aan de hand van deze thema's zijn de verschillende Italiaanse auteurs onder te verdelen. -------------------------------------------------------------------------------- [bewerk] Periode 1 van 1910-1945 Deze periode van de Italiaanse literatuur in de 20e eeuw is onder te verdelen in twee thema's: Het moderne subject (il soggetto moderno) en De ik en de oorlog (l'io e la guerra). [bewerk] Het moderne subject Het modernisme is een periode van onzekerheid en twijfel. Ook de identiteit van het moderne subject is aan twijfel onderhevig, wat kan leiden tot een identiteitscrisis. Schrijvers uit deze periode zijn o.a. Luigi Pirandello, Italo Svevo en Eugenio Montale. [bewerk] Het ik en de oorlog Hoe moet een ?ik?, een individu, zijn positie bepalen tegenover drie zeer belangrijke gebeurtenissen in de geschiedenis? Welke positite neemt een individu in tegenover het fascisme, WOI en WOII? Vooral voor intellectuelen, waaronder de schrijvers, is dit zeer lastig, want zij fungeren als rolmodellen. Ook kan hun keuze gevolgen hebben voor hun carriŤre. In de tijd van het fascisme moest een schrijver lid zijn van de fascistische partij om zijn werken te kunnen publiceren. Schrijvers als Giuseppe Ungaretti, Alberto Moravia, Carlo Emilio Gadda en Curzio Malaparte hadden te maken met dit dilemma. [bewerk] Vrouwelijke auteurs In het begin van de twintigste eeuw ontstonden er twee stromingen in creatief schrijven door vrouwen. In de eerste stroming bevonden zich de schrijfsters die zich aansloten bij een culturele of literaire stijl zoals het verisme, decadentisme of het symbolisme al dan niet als bewuste keuze. Auteurs als Matilde Serao, NeŽra en Grazia Deledda legden in hun boeken meer de nadruk op het regionalisme en beschreven de overgang van de oude agrarische wereld op het platteland of het veranderde leven in de stad. Zij wantrouwden de vooruitgang en waren tegen de politieke strijd en het feminisme. Deze vrouwen waren van mening dat er te veel opgeofferd werd aan de moderne tijd. De tweede stroming bestond uit schrijfsters als Sibilla Aleramo, Emma en Margherita Sarfatti die de strijd voor vrouwenrechten omarmden en gericht waren op de moderniteit. Zij kwamen grotendeels uit mondaine kringen en speelden een rol in de avant garde bewegingen van de twintigste eeuw. De geringe vrijheid voor vrouwen aan het begin van de twintigste eeuw en de maatschappij die immers verwachtte dat vrouwen in die tijd de zorg voor de familie op zich moesten nemen, zijn factoren die ervoor gezorgd hebben dat vele vrouwelijke auteurs schreven over gevoelens van onmacht en eenzaamheid. Zij moesten handelen volgens de burgelijke normen en waarden en tegelijkertijd voelden ze de drang om te vechten voor hun rechten. Het gevolg hiervan was dat er soms keuzes werden gemaakt, zoals een scheiding, die ervoor zorgden dat vrouwen nog verder van huis raakten. Zij raakten alles kwijt; kinderen, respect en eigendommen, omdat het Italiaanse rechtsysteem gescheiden vrouwen geen recht gaf op bijvoorbeeld de voogdij van de kinderen. Vele vrouwelijke auteurs, zoals Sibilla Aleramo, hadden daarom als doel vrouwelijke aanhangers te verwerven, zodat men gezamelijk kon protesteren tegen het Italiaanse rechtsysteem ťn zo te komen tot de modernisering van de staat. -------------------------------------------------------------------------------- [bewerk] Periode 2 van 1945-1968 [bewerk] Van neorealisme naar kritisch realisme Deze periode is een periode van wederopbouw, collectieve identiteit, en sociaal engagement, dat vooral vanuit de communistische partij gestuurd wordt. In de literatuur komt dit naar voren in de neorealistische verzetsromans van auteurs als Renata ViganÚ en Italo Calvino. De neorealistische stijl houdt in: een weergave van het dagelijks leven zoals het is, de 'gewone' mens speelt in deze werken de hoofdrol. Doel van het neorealisme is te getuigen van de gebeurtenissen in de Tweede Wereldoorlog. Het neorealisme komt ook terug in de film, Bellissima van Luchino Visconti is een belangrijk voorbeeld hiervan. Bellissima vormt het hoogtepunt van het neorealisme in de film en luidt tegelijkertijd het einde van het neorealisme in. De antinaturalistische literatuur van de neo-avantgarde, die op het neorealisme volgt, betoogt in navolging van Carlo Emilio Gadda dat 'chaos' de term is om de wereld mee te vatten. Dit komt naar voren in de experimentele werken van de 'kleinkinderen van Gadda'. De crisis van identiteit verandert in een crisis van ideologieŽn (neorealisme, neo-avantgarde, magisch realisme). In deze periode schrijven Antonio Gramsci, Luchino Visconti, Renata ViganÚ, Italo Calvino en Giorgio Bassani. -------------------------------------------------------------------------------- [bewerk] Periode 3 van 1968-2000 [bewerk] Het postmoderne subject De periode vanaf 1968, het postmodernisme, wordt gekenmerkt door grote technologische en maatschappelijke veranderingen. Het 'einde van de moderniteit' betekent ook het einde van een individuele poetica, en van een dominante visie op de geschiedenis. Bovendien verdwijnt het verschil tussen 'hoge' en 'lage' cultuur. Enkele Italiaanse schrijvers uit deze periode: Pier Paolo Pasolini, Italo Calvino, Giorgio Bassani, Antonio Tabucchi en NiccolÚ Ammaniti.Tiber Ga naar: navigatie, zoek Tiber Lengte 404 km Hoogte van bron - m Debiet 230 m≥/s Stroomgebied 11 014 km≤ Van De berg Fumaiolo Naar Tyrreense Zee Stroomt door ItaliŽ Afbeelding:Engelenburcht.jpg Brug over de Tiber in Rome De Tiber (Italiaans: Tevere) is met 404 kilometer lengte de op een na langste rivier in ItaliŽ, na de Po. Hij stroomt vanaf de berg Fumaiolo door Campagna en Rome naar de Tyrreense Zee, waarin hij in 2 takken uitmondt, waarbij hij in het zuiden door de buitenwijken van Ostia-Isola Sacra stroomt en in het noorden door die van Fiumicino. De rivier heeft een stroomgebied van circa 11.014 km≤. Waarschijnlijk is de naam 'Tiber' van voor-latijnse oorsprong, zoals de Romeinse naam 'Tibur', het moderne Tivoli. Een mythische koning Tiberinus, negende in de legendarische lijst koningen van Alba Longa, zou volgens de verhalen zijn verdronken in de rivier de Albula, die daarop de naam 'Tiber' kreeg. De mythe verklaarde de herinnering aan een eerdere, waarschijnlijk pre-Indo-Europese, naam van de rivier, die 'wit' (van sediment) betekent. Volgens de legende waren de stichters van Rome, de tweelingbroers Romulus en Remus verlaten op het water van de Tiber, waar zij gered werden door een wolvin die hen zoogde. Sinds de dagen van de Punische oorlogen is de Tiber een belangrijke rivier geweest voor de handel, toen de haven van Ostia een belangrijke marinebasis werd. Aan het einde van de 1e eeuw n.Chr., verzandde de haven van Ostia, en werd een nieuwe weg, de Via Portuense, aangelegd om Rome met de nieuwe keizerlijke haven, Fiumicinio, te verbinden, vanaf de Porta Portese (de 'havenpoort'). Een andere belangrijke stroom in Rome mondt in de Tiber uit: de Anio. Verder ligt er een eiland (Isola Tiberina) in, in het centrum van Rome, tussen Trastevere en het oude centrum. De overgangsplaats bij het eiland was waarschijnlijk de oudste vestiging van de stad. In de volksmond wordt de Tiber wel de Flava, de "blonde rivier" genoemd. De Tiber wordt zwaar belast door sediment maar vormt verhoudingsgewijs geen grote delta, vanwege een sterke zeestroom dicht bij de kust, die naar het noorden gaat, en verder vanwege de steile kustlijn en geleidelijke tectonische overgang. De kustlijn is sinds de Romeinse tijd bij beide monden van de rivier met ongeveer 3 kilometer voortgeschreden waardoor de overblijfselen van het oude Ostia steeds meer landinwaarts geraakten. Een eeuw geleden werd deze voortschrijding bij Fiumicino geschat op 4 meter per jaar. De tak die de zee bij Fiumicino bereikt is een kanaal, dat is gegraven tijdens het bewind van keizer Claudius en verbeterd onder Trajanus. Het raakte tijdens de Middeleeuwen zodanig verzand, dat het onbruikbaar werd voor grote schepen, maar werd in 1612 opnieuw voor scheepvaart toegankelijk gemaakt door paus Paulus V. In het oude Rome werd de rivier met een afwatering verbonden, de Cloaca Maxima, en met een ondergronds net van tunnels en andere kanalen, teneinde het water tot aan het centrum van de stad te brengen. De aanleg van moderne stenen banken begon in 1876. Overstromingen van de Tiber hebben invloed gehad op het verloop van de geschiedenis. In de moderne tijd hebben overstromingen in 1598, 1870 en 1900 plaatsgevonden. [bewerk] Andere dingen en personen met de naam Tiber

Door You i.s.m italie.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 185 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?